Als het over onderwijs voor onze kinderen gaat willen wij dan als ouders te veel? Ik heb jaren lang gestreden om mijn kinderen binnen de muren van een school te houden. Ik heb mij er altijd over verbaasd dat dit zo ging, maar ik geloof niet dat ik te veeleisend was.

zaterdag 9 februari 2019

Lijst met linkjes

Rechts van deze post staat sinds vandaag een lijst met linkjes die natuurlijk verre van compleet is maar vooral de bovenste wil ik toch graag even onder ieders aandacht brengen:

We are Change Rotterdam was op bezoek bij Acato!

zondag 20 januari 2019

Deel 27. ... of emigreren

Wat ik nou zo gek vind, is dat we met ons lieve burgerinitiatief voor thuiszittende kinderen ineens een enorm probleem geworden zijn voor de gemeente Rotterdam. Is dat niet gek? Ze zitten met hun handen in hun haar met ons. Daar verbaas ik mij zo enorm over.

Je zou toch zeggen dat ze bij de gemeente collectief wakker lagen van al die thuiszittende kinderen met bijbehorende jammerende ouders en pijnlijke mediaberichten. Je zou toch denken dat er allemaal zwaar overspannen ambtenaren met enorme wallen onder hun ogen op de afdelingen jeugd en onderwijs rondliepen. En dat die allemaal een gat in de lucht springen nu er een stel burgers bereid blijken te zijn, zich in te spannen om deze kinderen te helpen. Hèhè kunnen we eindelijk weer eens een nachtje lekker slapen.

Maar nee hoor, niets van dat al. Die ambtenaren sliepen uitstekend. Die lagen nergens van wakker. Het was allemaal prima geregeld. Die kinderen bestonden namelijk helemaal niet. Niet als probleem. Ze bestonden niet als probleem. Niet voor de gemeente en niet voor de scholen. Dat is best gek.

Kijk die ouders houden hun kinderen thuis. Daar begint het mee. Dan kun je als school ze aangeven bij leerplicht en die slepen de ouders dan voor de rechter, maar dat is zielig. Dus meldt je de kinderen gewoon ziek bij de inspectie met een vette knipoog erbij; “Hee inspecteur, dit is er weer zo een, je weet wel wink wink.” Kat in het bakje. Ondertussen krijg je gewoon de bekostiging voor die kids. Een win-win situatie. Je hebt geen last van ze, maar ze leveren wel wat op. De ouders krijgen geen problemen met leerplicht. Een superdeal.
Dat vind ik ook best gek. Dat je zo denkt als bestuurder. 
En er mee wegkomt. Heel gek. En dat die ambtenaren dan dus rustig slapen is helemaal raar.

Nu blijken die ouders het helemaal geen goede deal te vinden. Die willen namelijk dat hun kinderen de deur uit gaan en andere kinderen ontmoeten en ook nog wat leren. Zodat ze later niet ten laste komen van de samenleving en zo. En een leuk leven hebben.
Dat vind ik dan weer niet zo gek.

Na lang zoeken vonden die ouders Acato. Hun kinderen blijken op te fleuren bij Acato. Wat fijn! Nee helemaal niet. Oei. Dat blijkt foute boel. Daar wil namelijk niemand voor betalen! De scholen niet en de gemeente eigenlijk ook niet. Of toch weer wel, maar dan een beetje maar denk erom niet voor onderwijs!

Hè? Waarom is dit nou? Dat is heel gek!
Waarom is dat een probleem? Er zal toch wel iemand bereid zijn om van die enorme pot belastinggeld die wij met z’n allen vullen, een beetje af te staan om deze kinderen een prettige school te geven? 

Nee, die bereidheid blijkt er helemaal niet te zijn. En dat is best, sorry voor de herhaling, heel gek.

Maar is geld dan wel het probleem? Waar is bijvoorbeeld al dat schoolgeld van deze kinderen gebleven? Hoe kan er nou niet genoeg zijn? Dat gelooft toch niemand?

Is het feit dat Acato deze kinderen helpt en de ouders een platform geeft, misschien een probleem? Ik weet niets anders te verzinnen. En geloof mij, ik breek mijn hoofd erover. Dagelijks.

Is het misschien gewoon omdat bestuurders niet dulden dat iemand zich met hun zaken bemoeit? Gaat het over macht en handel? Terwijl het zou moeten gaan over onze kinderen, de toekomstige –laten we ons dat realiseren- belastingbetalers van Nederland?

Wij betalen met z’n allen zo’n schoolbestuurder anderhalve ton per jaar plus.
Daarvoor mag je toch verwachten dat zo’n bestuurder de samenleving een lol doet door zoveel mogelijk kinderen toegang tot onderwijs te verschaffen?
Maar nee. Niet alleen willen ze sommige kinderen niet; die kinderen mogen door niemand geholpen worden. 
Met als onvermijdelijk gevolg dat die kinderen straks levenslang een beroep gaan doen op zorg en uitkeringen die betaald worden van de belastingen die de kinderen die nu wel naar school mogen, moeten gaan betalen.
Volgens mij ben je dan knettergek! 

En daarom zijn wij, met Acato, dus een enorm probleem geworden van de gemeente Rotterdam. Ze liggen daar nu wel wakker. Van ons.
Wie dit kan volgen moet het zeggen. Ik snap er niets van! Vindt u het gek dat ik ook wakker lig? U zou ook wakker moeten liggen! Of emigreren.

donderdag 3 januari 2019

Deel 26 Het chagrijn van de scholen

Ongeveer anderhalf jaar geleden slaagde onze jongste telg Steven voor zijn eindexamen. Pieter zat helaas alweer op zee tijdens de diploma-uitreiking, maar beide broers waren wel thuis gelukkig en zij kleedden zich speciaal voor de gelegenheid in Afrikaanse outfit, meegenomen uit Uganda waar Wessel zijn stage had gelopen het jaar ervoor. Wessel slaagde trouwens in dezelfde week als Steven voor de opleiding tot docent dans bij Codarts. Het was feest aan boord bij de familie Boot. 

Maar goed, de diploma-uitreiking van Steven:

De afgelopen weken moest ik telkens weer denken aan die bewuste diploma-uitreiking. 
We kennen allemaal het tafereel wel: De geslaagden zaten uitgedost in hun mooiste kleding op het toneel. (Steven in een mooi driedelig donkerblauw pak. Prachtig zag hij eruit.) Alle ouders in de zaal waren trots! Ik ook.
Een voor een werden de leerlingen naar de voorgrond geroepen. Daar werden ze toegesproken door een leerkracht en zetten ze vervolgens hun handtekening onder het document dat aantoonde dat ze de Havo met goed gevolg hadden afgesloten. 

Bij Steven in de klas zat een blinde jongen. Ik was toevallig aanwezig geweest toen deze jongen zijn profielwerkstuk presenteerde. Ik weet nog hoe onder de indruk ik was. Ik veerde dan ook blij verrast op toen ook hij zijn diploma in ontvangst mocht nemen.
De docente die deze jongen moest toespreken zei natuurlijk dat het knap was dat hij geslaagd was. Maar ik weet nog dat ik dacht: Nou moe, deze jongen verdient wel een grotere pluim.
De reden werd snel duidelijk. De lerares nam daarna uitgebreid de tijd om de zaal uit te leggen wat een geweldige prestatie het was van de school dat ze dit kind naar het eindexamen hadden geholpen. Het was namelijk heel erg veel extra werk geweest en het was toch maar aan de inzet van de leerkrachten van deze school te danken geweest dat het gelukt was. Ik weet nog letterlijk hoe geschokt ik was. In het bijzijn van deze jongen. Ik schaamde me dat ik het aan moest horen. De grenzeloze smakeloosheid van die gefrustreerde vrouw die blijkbaar vond dat scholen te vaak de schuld krijgen.

Ze had moeten zeggen dat deze jongen in zijn eentje een voorbeeld is voor de hele school. Dat hij met zijn dappere doorzettingsvermogen het nog ver zal brengen in de wereld. Dat het ontzettend knap is dat hij zich niet laat hinderen door zijn blindheid bij het bereiken van zijn doel. Dat als wij zeuren en klagen ons dat maar eens moeten bedenken; hoe veel moeilijker het is voor zo’n jongen om te genieten van het leven en dat hij daar toch telkens zo overtuigend in slaagt!
Nederig zou je daarvan moeten worden, mevrouw de leerkracht!!!

Daar! Ik heb het toch maar even helemaal gezegd wat ik toen had willen horen.

De frustratie die dit mens tot deze smakeloze speech bracht wordt veroorzaakt door de voortdurende spagaat waar scholen in gedwongen worden: 100% geslaagden afleveren en tegelijkertijd kinderen opnemen die onvoorspelbaar zijn.
Ik geloof niet meer dat de scholen van Nederland onze kinderen passend onderwijs zullen geven. Er is daar geen goede wil meer. Geen veerkracht. Geen fantasie. Geen bewegingsvrijheid.

En de bewegingsvrijheid die mondjesmaat wordt geboden door de minister, wordt niet gebruikt om de kinderen die het nodig hebben te helpen want de scholen hebben zo langzamerhand een bloedhekel aan de lastpakken. 

Dát is het chagrijn van de scholen. 

Hieronder een mail van een onderwijsconsulent waarin wordt uitgelegd dat Acato de afgelopen 7 maanden behoorlijk om de tuin is geleid door datzelfde chagrijn.

“ (…)Ik ben voor een andere casus in gesprek met de Onderwijsinspectie (OI). Steeds weer wordt er terug gepakt op het feit dat er geen onderwijsgeld mag gaan naar niet-onderwijsinstellingen. In dat geval en ook voor de kinderen bij Acato geldt dat er door de school met zorgplicht onderwijs op een andere locatie kan/moet worden verzorgd. Leerplicht dient toestemming te geven voor deze constructie via de leerplichtwet art. 11d (ontheffing van geregeld schoolbezoek vanwege ziekte of een psychisch gebrek). De stamschool blijft in dat geval verantwoordelijk voor kwaliteit en voortgang van het onderwijs en het leveren van maatwerk voor de leerling. Ze kunnen zelf een doorlopende leerlijn verzorgen, dat betekent werk aanleveren en nakijken, toetsen verzorgen en af en toe een docent er naartoe om mee te kijken. De meeste scholen vinden dat te lastig en willen dan niet meewerken. Ze vragen in dat geval aan de OI of het is toegestaan onderwijsgeld over te dragen aan de zorginstelling. Daarop volgt uiteraard een afwijzende reactie van de OI. Scholen stellen in dat verband (bewust of onbewust) de vraag verkeerd. Ze moeten de OI onderbouwd (diagnose, belastbaarheid, toestemming LPA) vragen of het de school is toegestaan onderwijs op een andere locatie te mogen organiseren. Als ze dat doen dan krijgen ze altijd toestemming.”

zondag 16 december 2018

Deel 25. Het kind als handelsobject

Oh ja, ik zou nog vertellen over artikel 5a. Artikel 5a kinderen zijn kinderen die zijn weggesmeten door het systeem. Een kind met een artikel 5a vrijstelling hoeft niet meer naar school. De scholen hoeven dan dus ook niets meer te doen. En geloof mij: dat doen ze dan ook niet. Ik heb zelf een artikel 5a kind gehad: geen mens die zich nog om haar bekommerde. Je kind wordt dan wel de levenslange last van de samenleving. Met garantie.

Toen passend onderwijs werd ingevoerd werden de scholen verantwoordelijk gemaakt voor een dekkend netwerk voor alle kinderen. Behalve natuurlijk de artikel 5a kinderen, laat dat duidelijk zijn.

Het is bijna een wiskundige vergelijking. En de uitkomst is lineair: met de invoering van passend onderwijs stegen het aantal artikel 5a kinderen. Niet gek toch? Wat mot je er anders mee? In Rotterdam verdrievoudigde het aantal in een paar jaar tijd.

Oh gut, daar schrok de overheid van. Maar niet getreurd ze hadden nog ergens een beledigde ex-kinderombudsman rondlopen. Laat die iets leuks verzinnen om al die aanvragen van artikel 5a te ontmoedigen. Mensen van 'betekenis' zien graag hun kop in de krant, zeker als die bestuurt, politicus of beledigde ex-ombudsman is, dus in no time stond iedereen smilend met een stuk karton à la postcodeloterij in de hand waar alle grote steden de handtekening onder hadden gezet. Dat artikel 5a, dat gaat stoppen! 

Dat wil niet zeggen dat daarmee een aan onze maatstaven passende oplossing voor het onderwijs aan deze kinderen is gewerkt. Ben je gek! Er is gewerkt aan een nieuwe manier om die kinderen niet te hoeven helpen. Ze worden nu ziekgemeld. Iedereen denkt natuurlijk dat met de strengere wetgeving het langzamerhand onmogelijk moet zijn om kinderen te laten verdwijnen van de maatschappelijke kaart. Laat je niets wijs maken, medeburger van Nederland, dat is helemaal niet moeilijk. Scholen, inspectie en leerplicht hebben een warme relatie. Kinderen die ze niet willen, die willen ze niet. Collectief. Het grote voordeel aan dit systeem is dat de scholen het geld wat aan deze kinderen kleeft gewoon kunnen opstrijken. 

De kinderen die Acato willen bezoeken moeten nu, daar hebben ze werkelijk alle regels en wetgevingen bij gesleept die ze konden verzinnen en die er hier en daar ook wel zjin, artikel 5a aanvragen. Tenzij ze genoegen nemen met dat witte kamertje waar ik het gisteren over had.

Het is een detective! Zal ik er een prijsvraag van maken? Waarom moeten deze kinderen die gewoon kunnen leren en een diploma kunnen halen en als enig probleem hebben dat ze niet op school kunnen zijn, nu artikel 5a aanvragen als ze geen gebruik willen maken van het witte kamertje?
Ik geef een hint: kijk nog even naar de titel van dit stukje…

zaterdag 15 december 2018

Deel 24. Het recht op een wit kamertje 15 december 2018


Vandaag trok Carrie in haar column in het AD, stevig van leer tegen het Bestuur Openbaar Onderwijs Rotterdam: “Blijf met je brutale tengels van Acato af! Je krijgt je gewone onderwijs niet eens georganiseerd!”

Er kwamen veel reacties. Zo ook van een mevrouw met een gelijksoortig initiatief als Acato, in Leiden: www.live-life.today

Neem de moeite om ernaar te luisteren. Als je een hart hebt ga je huilen.

Wanneer levert een school maatwerk? Als je twee dagdelen per week alleen in een wit kamertje met een leraar mag zitten? Volgens de scholen is dat genoeg.

Kinderen met autisme die niet in het schoolsysteem passen, of misschien moet ik gewoon zeggen: Kinderen die niet in het schoolsysteem passen -want onze samenleving en vooral de schoolbesturen zijn de grootste autisten van dit land- zijn lastpakken die volgens de scholen tevreden moeten zijn met twee dagdelen alleen in een lokaaltje met een leraar. De rest van de week mag het kind thuis zitten en weg kniezen.

Als je een ‘gewoon’ kind bent dan mag je ook gewoon naar school. Daar groei je op tussen medeleerlingen, maak je vrienden, krijg je gezelligheid, misschien wel feestjes, leuke vakken aangeboden en krijg je dus de gelegenheid om je op allerlei gebied te ontwikkelen. Krijg je kansen. De scholen troeven elkaar af met de bijzondere extra’s die ze allemaal in huis hebben voor de veelbelovende kroost. Als een kind zich even niet prettig voelt in de klas, rennen ouders naar school. Want een kind moet zich in een veilige omgeving kunnen ontwikkelen, anders lukt het straks nooit op een HBO of universiteit!

Kinderen met autisme krijgen vanaf hun vierde te horen dat ze niet deugen voor het systeem. Ze moeten in therapie, behandeling, mogen niet in de klas zitten of lopen er zelf weg. Begeleiding bestaat uit een dagelijks praatje met de een of andere debiel die zich ambulant begeleider noemt, wat ervoor moet zorgen dat het kind ophoudt met raar zijn. Als het dan uiteindelijk thuis komt te zitten mag het blij zijn met twee dagdelen in een kamertje met iemand die je het wiskundeboek wel wil voorlezen op voorwaarde dat je oplet. En daarna mag je dan weer naar huis. Je hebt geen recht op gezelligheid, andere leerlingen waar je het wel mee kan vinden, creatieve of andere ontwikkeling. 

Je moet wel knettergestoord zijn als je meent dat zo'n kind zich zal ontwikkelen tot een evenwichtige volwassene die vol mooie verwachtingen de toekomst tegemoet ziet en niet onbelangrijk: zijn eigen brood gaat verdienen.

Maar dat is het maatwerk wat de scholen bereid zijn in te richten voor onze kinderen met een afwijkende ontwikkeling. Meer hebben ze er niet voor over. Alle miljoenen ten spijt.

Het initiatief in Leiden en Acato in Rotterdam is opgericht door ouders die hun kinderen een fijne omgeving gunnen waar ze zich tussen andere leerlingen kunnen ontwikkelen. Waar ze ook de schooltijd als een fijne tijd kunnen ervaren en daarmee de kans krijgen om te worden tot leuke, blije volwassenen die zin hebben in de toekomst. Zodat ze straks misschien niet ten laste komen van de samenleving.

De schoolbesturen gunnen deze kinderen en de samenleving dat niet. Ze gunnen deze kinderen twee dagdelen alleen in een wit kamertje. En de samenleving gunnen ze een levenslange belasting. 
Ik wil heel graag weten: wat is nou dat recht op onderwijs? Alleen dat witte kamertje? 








zaterdag 8 december 2018

Deel 23. Brief aan de minister. 6 december 2018

Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW)
T.a.v. Zijne Excellentie minister A. Slob
Postbus 16375 
2500 BJ Den Haag


Rotterdam, 6 december 2018



Excellentie,

Bijgesloten deel ik met u een brief die wij vandaag aan de wethouder jeugd, mw. J. Bokhove, in Rotterdam stuurden.

Uiteraard bent u op de hoogte van het feit dat Rotterdam heel wat thuiszitters heeft. Zijn het er officieel 100? En dan nog zo’n 350, 360? artikel 5a kinderen. Ik kan mij voorstellen dat u ook weet dat daarbovenop veel  thuiszitters onzichtbaar zijn omdat niemand er verantwoordelijkheid voor wil nemen. De scholen weten niet wat te doen en verzwijgen en negeren deze kinderen. Hoeveel kinderen zijn dat? Ik weet het niet. Ik hoop dat u het weet.

Bij Acato, de dagbesteding van Stichting Bloemfleur, hadden wij afgelopen jaar dergelijke informele thuiszitters in huis. Inmiddels moeten we deze kinderen weer naar huis sturen. In bijgesloten brief leest u waarom.

De brief ging ook naar ‘de krant’, de ombudsman enz.

Voor achtergrondinformatie kunt u terecht op: www.sasboot-ton.blogspot.com

Vriendelijke groet,




 L,
Vrijwilliger