Als het over onderwijs voor onze kinderen gaat willen wij dan als ouders te veel? Ik heb jaren lang gestreden om mijn kinderen binnen de muren van een school te houden. Ik heb mij er altijd over verbaasd dat dit zo ging, maar ik geloof niet dat ik te veeleisend was.

dinsdag 14 juli 2020

Stil verdriet van een moeder

Boeken inleveren...

...leegmaken van een schooltas die een half jaar geleden in de kast is beland...

Ik vind:

Een gave ongebruikte schoolpas... leerjaar 2019-2020... met pasfoto, maar geen klassenfoto... want, welke klas dan?..

Bijna lege, onbeschreven, maar met tekeningen en kreten gevulde schriften...

Ongeopende en onbeschadigde boeken...

Lijstjes, allemaal lijstjes, hulpmiddelen, met noodnummers, contactpersonen, codes, nummers, etc...

Medicijnendoosje met Valdispert, paracetamol, Rennies, etc...

Ehbo tasje met pleisters, schaartje, verband etc..

Notitieblaadjes en losse stukjes beschreven papier, overal zwervend in haar tas...

Handschoenen voor de winterkou...

Deodorant...

Een spinner...

Dagboekjes-/schriftjes met notities, uitingen van spanning en belevenissen van voorbije dagen en weken vol spanningen en emoties...

Een zakje om over te geven...

Maandverband...

Opbergmap met ontelbare gemaakte ontwerpen/printjes...

Een etui met ongebruikte passer en pennen, gummetjes, potloden...

Boeken inleveren ...  Einde van het schooljaar ... Einde van school...

En toch..., toch wil ze haar overige boeken en schriften houden, ik mag ze niet weggooien..
... als een herinnering, als verwerking, aan een school, aan leerkrachten en leerlingen waarvan ze door de Corona geen normaal afscheid kon nemen...

Einde van de school... onafgerond...

...wederom onafgerond...

...een bestellijst die binnenkomt voor de boeken voor het volgende (examen)jaar... de laatste dagen dat het Magister nog toegankelijk is voor haar en ons... met talloze (gespreks)verslagen, in te halen toetsen, onvoorstelbaar lage cijfers, haar rooster...

Maar we gaan weer verder, we gaan weer vooruitkijken... en weer verwerken... en plannen maken voor haar toekomst...

...stil verdriet van een moeder...

Maar wél een altijd positieve, begripvolle, zorgzame, nuchtere, rustige en in mogelijkheden denkende moeder...

Wat moet het voor haar toch moeilijk zijn, een strijd, het leven, maar wat is ze sterk.. ik ben trots op haar!

Laat het vandaag maar regenen, ze komt er wel!



Geschreven door: Anne Marie (een moeder)




maandag 13 juli 2020

Spelregels

Eindelijk is het er dan. Het rapport van de ombudsman.

We zijn onbehoorlijk behandeld door de gemeente Rotterdam. Dat wist ik al, maar ik ben blij dat iedereen dat nu weet.

De ombudsman schrijft dat de gemeente gelijk had kunnen weten dat datgene wat wij met Acato willen bereiken in geen enkel bestaand wettelijk kader past. En dat is een hele belangrijke conclusie. Dat geldt namelijk voor alle burgerinitiatieven in Nederland die afgelopen jaar om zeep geholpen zijn. Burgerinitiatieven zoals die van ons. Ze boden aan jonge mensen met autisme de mogelijkheid zich te ontwikkelen op een wijze die bij hen past.

Het staat ook netjes verwoord in het AD: 'Het schooltje was geen officiële onderwijsinstelling, maar voldeed wel aan een behoefte.'

Het AD schrijft ook dat volgens de woordvoerder van de wethouder: 'over de bestaande opvang contact is met Acato en met ouders om op die manier het vertrouwen te herstellen.'

Maar dat is niet zo!

De gemeente heeft het rapport sinds 29 mei in huis, maar heeft nog steeds geen contact gezocht met Acato. De gemeente heeft wel aan de ombudsman laten weten:

'(...) dat zij zich voor een deel niet kan vinden in het oordeel van de ombudsman.'

Dat is jammer en ik begrijp het ook niet echt. We leven in een democratie. We kiezen zelf onze bestuurders. We stellen vertrouwen in de mensen die we kiezen. We hebben ook spelregels gemaakt met elkaar. Daar is de ombudsman een onderdeel van. Het is het enige instrument, afgezien van een dure rechtsgang, waarmee je als burger de bestuurder kunt controleren.

Het zou toch wel goed mis zijn met onze democratie als die bestuurder dan kan zeggen: 'Haha, maar nu ben ik de baas en ik trek mij er lekker niets van aan.' Dat zou ik wel heel erg vinden als dat zomaar zou kunnen in Nederland. Dan is het een spel zonder spelregels geworden. Wel de baas willen spelen maar geen verantwoording afleggen. Gewoon doen waar je zin in hebt. Het doet me een beetje denken aan een land aan de andere kant van de oceaan.

Ik hoop natuurlijk niet dat het zo zal gaan.

We hebben ook de gemeenteraad nog... maar dan krijgen we weer zo'n vechtpartij, net als vorig jaar. Waarom?
Het is een gemiste kans. Er valt zoveel te winnen. In mijn ervaring is goed maken veel makkelijker. Dat levert veel meer op.

Acato heeft nu 27 leerlingen voor het komende schooljaar. Jongeren waar geen alternatief voor is. Die het prettig vinden bij Acato omdat ze er mogen leren en mogen ontspannen.

De gemeente heeft echter laten weten dat we in juni volgend jaar, 2021 dus, uit het pand aan de Goudse Rijweg moeten zijn. De ambtenaren waren van plan om met z'n vieren langs te komen, juristen, managers, om van ons een handtekening te krijgen onder een stuk dat ons ten eerste kwalificeert als misdadigers en ten tweede onze rechten als huurder af zal nemen.

We zijn voorlopig niet thuis. We willen eerst graag weten of de spelregels van onze democratie nog gelden.




Voor het rapport en het AD artikel. Zie lijst met links.