Als het over onderwijs voor onze kinderen gaat willen wij dan als ouders te veel? Ik heb jaren lang gestreden om mijn kinderen binnen de muren van een school te houden. Ik heb mij er altijd over verbaasd dat dit zo ging, maar ik geloof niet dat ik te veeleisend was.

dinsdag 14 juli 2020

Stil verdriet van een moeder

Boeken inleveren...

...leegmaken van een schooltas die een half jaar geleden in de kast is beland...

Ik vind:

Een gave ongebruikte schoolpas... leerjaar 2019-2020... met pasfoto, maar geen klassenfoto... want, welke klas dan?..

Bijna lege, onbeschreven, maar met tekeningen en kreten gevulde schriften...

Ongeopende en onbeschadigde boeken...

Lijstjes, allemaal lijstjes, hulpmiddelen, met noodnummers, contactpersonen, codes, nummers, etc...

Medicijnendoosje met Valdispert, paracetamol, Rennies, etc...

Ehbo tasje met pleisters, schaartje, verband etc..

Notitieblaadjes en losse stukjes beschreven papier, overal zwervend in haar tas...

Handschoenen voor de winterkou...

Deodorant...

Een spinner...

Dagboekjes-/schriftjes met notities, uitingen van spanning en belevenissen van voorbije dagen en weken vol spanningen en emoties...

Een zakje om over te geven...

Maandverband...

Opbergmap met ontelbare gemaakte ontwerpen/printjes...

Een etui met ongebruikte passer en pennen, gummetjes, potloden...

Boeken inleveren ...  Einde van het schooljaar ... Einde van school...

En toch..., toch wil ze haar overige boeken en schriften houden, ik mag ze niet weggooien..
... als een herinnering, als verwerking, aan een school, aan leerkrachten en leerlingen waarvan ze door de Corona geen normaal afscheid kon nemen...

Einde van de school... onafgerond...

...wederom onafgerond...

...een bestellijst die binnenkomt voor de boeken voor het volgende (examen)jaar... de laatste dagen dat het Magister nog toegankelijk is voor haar en ons... met talloze (gespreks)verslagen, in te halen toetsen, onvoorstelbaar lage cijfers, haar rooster...

Maar we gaan weer verder, we gaan weer vooruitkijken... en weer verwerken... en plannen maken voor haar toekomst...

...stil verdriet van een moeder...

Maar wél een altijd positieve, begripvolle, zorgzame, nuchtere, rustige en in mogelijkheden denkende moeder...

Wat moet het voor haar toch moeilijk zijn, een strijd, het leven, maar wat is ze sterk.. ik ben trots op haar!

Laat het vandaag maar regenen, ze komt er wel!



Geschreven door: Anne Marie (een moeder)




1 opmerking:

  1. Mijn naam is Cathy, ik wil getuigen over de grote spreukenmaker genaamd Priest Ade, mijn man en ik zijn nu 5 jaar getrouwd, we hebben geen kind en de dokter vertelde ons dat ik niet kan bevallen omdat mijn baarmoeder is geweest beschadigd door verkeerd voorgeschreven medicijnen dit maakte me zo ongerust en mijn man was niet gelukkig, dus besloot hij met een ander meisje te trouwen en van me te scheiden ik was zo verdrietig dat ik mijn vriendin erover vertelde ze vertelde me over een krachtige spreukgieter die ze me gaf zijn e-mailadres nou, ik geloof er nooit zo veel in, hoewel ik net besloot om hem een kans te geven en hij vertelde me dat het 24 uur zou duren om mijn man terug te krijgen en ik zal zwanger worden ik twijfelde aan hem de derde dag dat mijn man terugkwam tegen mij en huilde hij zei dat hij de scheiding niet meer wilde 3 weken nadat de dokter had bevestigd dat ik zwanger was, kan hij je ook helpen contact met hem op te nemen opAncientspiritspellcast@yahoo.com of Ancientspiritspellcast@gmail.comhttps://ancientspiritspellcast12.wordpress.com
    Blog: https://priestade.blogspot.com
    Website http://ancientspiritspellcast.website2.meWhatsApp + 2347059715465

    BeantwoordenVerwijderen