Veiligheid en fatsoen

Gisteren trok de bezettingsmacht de school in. Een hele club onbekende mensen namen plaats op onze stoelen en liepen de hele dag vrijelijk door het gebouw. Overal waren ze.

Ik weet dit omdat we een bewakingscamera hebben. Deze bewakingscamera staat aan als we er zelf niet zijn. Deze week dus. De school staat immers vol spullen. Spullen van Stichting Bloemfleur, maar ook spullen van de kinderen en spullen van de leerkrachten. De camera staat aan voor de veiligheid van die spullen. Stichting Bloemfleur voelt zich namelijk verantwoordelijk als mensen hun eigendommen in ons schoolgebouw achterlaten. En ook de eigendommen van Stichting Bloemfleur verdienen bewaking.

Maandagmorgen om even over acht kwam er een mevrouw binnen die onmiddellijk de posters met ons gedachtegoed van de muur trok en in het proces verscheurde. Dat lijkt mij vernieling van andermans eigendommen. Bovendien getuigt het niet van enige interesse voor de inzet van Acato. Integendeel.

Maar misschien vindt de gemeente het toch niet zo interessant wat Acato voor de kinderen betekend heeft. Ze hebben er bij de gemeente afgelopen jaar trouwens ook nooit enige interesse in getoond.

Bovendien neemt de gemeente het niet zo nauw met andermans eigendommen. Voor ons gelden regels, voor de gemeente niet.

De gemeente mag gewoon een heel leger wildvreemde mensen de school insturen die dan vervolgens vrijelijk kunnen neuzen in onze spulletjes; in de getuigenissen van al die weken dat de mensen van Acato liefdevol voor deze kinderen hebben gezorgd. In de boeken en schriften van de kinderen.

Wie zijn die mensen? Wie geeft ze dit recht?

De wetten voor de privacy gelden blijkbaar niet voor onze overheid.
De gemeente heeft de sleutel. De gemeente wikt en beschikt.

Ik heb maar weer een klacht ingediend bij de ombudsman.

Handelswaarde

Laat ik u ook eens inwijden in de handelswaarde van de kinderen.

Acato ontving afgelopen jaar voor ieder kind 236 euro per week. Dat is het informele PGB- tarief van Rotterdam, als je geen echte Grote Instantie bent zal ik maar zeggen. Die krijgen veel meer.

Een bevoegde leraar/begeleider/pedagoog met (levens) ervaring betalen wij 50 euro per uur op zzp basis.

De kinderen krijgen van ons 24 uur per week lessen, oh nee, dat mogen we niet zo noemen: begeleiding, in groepjes van 4 leerlingen per leraar ... eh sorry: begeleider.

Een groepje van 4 leerlingen kost per week dus: 24 x 50 = 1200,-

16 leerlingen (we hadden wisselend rond de 18 leerlingen) kosten per week: 4800 euro 

18 leerlingen brengen aan inkomsten: 18 x 236 euro = 4248,-

Oh, dat kan dus niet. Maar niet getreurd, we hebben schoolvakanties. De kinderen krijgen het hele jaar PGB:

52 weken x 236 euro = 12.272 euro En dat dan gedeeld door de effectieve schoolweken, zijnde 44 stuks, levert een weekbedrag op van: 279 euro.

18 leerlingen hebben dus een bedrag van 18 x 279 euro per week te besteden aan begeleiding:

5020 euro!

Mooi! Ongeveer 800 euro ruimte voor nog wat assistentes en stagiaires en we kunnen draaien. Veel van onze leerlingen hebben af en toe een leraar, oeps begeleider, voor zichzelf nodig namelijk en bovendien hebben we dus 18 leerlingen en geen zestien, dus stagiaires en assistentes zijn geen overbodige luxe.  Maar niet de hele week. Dus dit gaat best.

We hebben computers nodig en tafels en stoelen en andere spullen. Waar kopen we dat dan van?

Daar moeten we dan fondsen voor aanschrijven. En dat is afgelopen jaar ook redelijk gelukt. De prachtige meubels zijn allemaal geschonken door allerlei lieve mensen die ons project een warm hart toedragen.

En de organisatie? De directeur en het bestuur enzo? Dat zijn allemaal vrijwilligers. Geen dure directeuren bij Acato. Zelfs geen administratief medewerker. Het kan er allemaal niet af.

Nu zijn we nog een kleinigheidje vergeten: de huur. Die betaalde de gemeente afgelopen jaar gelukkig. Want die kunnen we dus echt niet betalen. (De afspraak was dat de scholen na dit jaar de huur gezamenlijk op zich zouden nemen.)

Hoe zit dat nou met het Speciaal Onderwijs? Moeten die ook zo sappelen? Nee hoor.

Het Speciaal Onderwijs krijgt per leerling 386 euro per week. Zij stoppen 16 leerlingen in een klas. 

6176 euro opbrengst per leraar. In ons model houdt zo'n school dus, als ze 24 uur per week lessen zouden bieden: 6176 - 1200 = 4976 euro over! Per week! Per Klas!

5000 euro per week per klas voor overhead en andere dingen. Ze hebben natuurlijk wel wat andere kosten. Maar bijvoorbeeld de huur hoeven ze er niet van te betalen. Daar krijgen scholen aparte bekostiging voor.

Scholen krijgen ook nog allerhande subsidies. Afijn het is een feest daar.

Bij BOOR maken ze het helemaal bont. Daar hebben ze amper vakleerkrachten. Het hele onderwijs is er uitbesteed aan Ivio@school. De kinderen zitten achter een computer met een leerkracht in Almere of Groningen die ze zelf moeten mailen als ze een vraag hebben. Een vak kost een paar honderd euro per jaar per kind. Tel uit je winst. 

De kinderen die Acato bezochten zaten jaren thuis. Ze waren echter geen officieel thuiszitters. De scholen hadden ze verstopt, samen met de inspectie en leerplicht. Het geld dat er beschikbaar was voor deze kinderen zwerft ook nog ergens rond. Of het is al uitgegeven aan een leuk scheikunde lokaal. Voor de andere leerlingen, die het wel redden. Of het zit in de reusachtige reservepot.

Waar ik nou heel benieuwd naar ben is hoeveel geld de scholen nu nog extra bedongen hebben bij de gemeente om die kinderen in die 'leerrechtpilot' op te vangen. Naast het 'schoolgeld', betaalt door het Rijk, door ons dus, betaalt de gemeente namelijk ook nog een flink bedrag per leerling aan de Grote Zorginstantie, die de Zorg van het kind gaat verZorgen. Bovendien heb ik via de tamtam begrepen -en dat kan dus een broodje aap verhaal zijn- dat het samenwerkingsverband van Rotterdam, Koers-VO de gemeente om extra geld gevraagd heeft om de kinderen van Acato op te kunnen vangen.

Dat is allemaal ons belasting geld. Wat kost ons, de belastingbetalers, dat nu allemaal extra? Daar ben ik zo benieuwd naar. Ik wed dat er straks vrolijk tussen de 400 en 500 euro of meer per kind per week wordt opgehoest. En hoeveel uren aandacht krijgen deze kinderen, de kinderen in de leerrechtpilot, straks dan werkelijk?

Ik kan u in ieder geval nu vast op een briefje geven dat, ondanks onze gezamenlijke diepte investering in deze leerrechtpilot, straks precies dezelfde kinderen thuis zullen zitten als voorheen. Ze zullen dan nog moeilijker terug te vinden zijn. Want in het verstoppen worden de scholen en hun vriendjes alleen maar vindingrijker.

Deze Beestachtige Bezetting van ons schooltje kost de gemeente in ieder geval alvast een enorme extra bak met geld. Er zijn overal mensen vandaan getrommeld om ons uit te wissen. Een paar weekjes voor de Grote Vakantie, gaat er nog even duizenden euro's gemeenschapsgeld doorheen om ons te laten verdwijnen. Acato, met afstand de goedkoopste en meest liefdevolle oplossing voor de kinderen, voor een peperdure, liefdeloze, maar o zo lucratieve deal voor de Grote Instanties.

Beestachtige Bezetting

Maandag wordt ons schooltje bezet door de gemeente, BOOR, Pameijer en Boba. Deze week heeft de gemeente zich door middel van de huisbaas toegang verschaft tot het pand. Onder bedreiging van juridische stappen zijn we bovendien gesommeerd de sleutels in te leveren en wordt ons verder de toegang tot onze eigendommen ontzegd.

Omdat de gemeente tot 31 juli de huur heeft betaald hebben ze zo'n haast ons nu eruit te gooien. Anders was het iets moeilijker geweest om ons te stoppen. Veel kinderen komen van buiten Rotterdam en die gemeenten hebben het vertrouwen nog niet opgezegd. Integendeel.
Maar ook die gemeenten krijgen hun jonge inwoners nu teruggestuurd per kerende post.

Consequentie voor de kinderen is dat ze in ieder geval deze week weer thuis zitten.

Hoe zullen deze kinderen zich nu voelen vraag ik mij af? Een overheid die zo agressief te keer gaat om het schooltje, waar ze de laatste maanden zo prettig zaten en waar ze zich eindelijk welkom voelden, op te heffen; zo'n overheid moet toch wel hele gewichtige redenen hebben. Het wordt ze niet eens gevraagd wat ze ervan vinden.  De overheid kan wat dat betreft ook gerust zijn. Deze kinderen zullen de oorzaak altijd bij zichzelf zoeken. Zij waren nooit welkom op school. Andere kinderen wel, dus: "Het zal mijn schuld wel zijn. Ik deug niet. Dat hoor ik mijn hele leven al."

Het is beestachtig wat Rotterdam doet. Beestachtig. Een ander woord weet ik niet.

Het wordt de ouders trouwens ook niet gevraagd wat ze ervan vinden.

De ouders hebben ongevraagd luid en duidelijk hun mening gegeven, maar daar krijgen ze geen antwoord op.

De ouders hebben nu te horen gekregen dat ze kunnen komen praten over het traject wat de Grote Instanties voor hun kinderen bedacht hebben en als ze dat niet doen, dan is er niets anders. Ze hebben het aanbod van de scholen en de gemeente te accepteren of dat nou passend is of niet.

Ze gaan, verbolgen en onbegrepen.

Het is handel en politiek. Het gaat op geen enkel moment over onze kinderen.

Maandag begint de Beestachtige Bezetting.

Ik snap er helemaal niets van

Oké toegegeven, dat schreef ik al eerder: Ik snap er niets van. Maar echt jongens... moet je horen:

Zojuist kreeg ik een heel lief mailtje van iemand, een deskundige, uit Eindhoven. Bij hen speelt hetzelfde. Een initiatief voor kinderen met autisme, met allemaal deskundigen eraan vast ook nog, wordt de nek omgedraaid. Ouders spraken, net als bij ons in Rotterdam, in bij de gemeenteraad. Ze wilde ons een hart onder de riem steken: Jullie zijn niet alleen. In Leiden pleitten ouders om dezelfde reden bij hun vertegenwoordiging. Nee we zijn niet alleen.

Overal in het land zijn plaatselijk overheden eensgezind, zo lijkt het, burgerinitiatieven de nek om aan het draaien.

Nou dan zal er wel wat aan die burgerinitiatieven mankeren toch. Zou je denken. Wat willen die dan?

De burgerinitiatieven proberen tegen de verdrukking in te bereiken dat kinderen met autisme onderwijs krijgen. Zodat ze straks gelukkige volwassenen zijn en niet (geheel) ten laste komen van uw portemonnee.
Die burgerinitiatieven willen niet langer dat hun kinderen (met autisme) door de overheid en de scholen mishandeld worden. Wat is daar verkeerd aan?

De overheid zegt: Ieder kind moet gewoon naar school. Pas als een kind helemaal ten einde raad met een angststoornis en suïcidaal thuis zit, dan mag er wat anders worden ingezet. Dan moet het kind worden behandeld, tot het weer een beetje normaal gaat doen. Meestal duurt dat een jaar. Zo'n behandeling kost wel wat natuurlijk. En daarna moet het kind worden teruggestuurd naar school. Als het dan weer raar gaat doen en huilend thuis gaat zitten dan mag het een artikel 5a, een vrijstelling van onderwijs krijgen en dan kijken we er, voor wat betreft dat onderwijs dus, niet meer naar om.
Dan hebben we wel een leger van hulpverleners klaar staan, die ook een fortuin kosten, die de deur plat gaan lopen bij de ouders, dus maakt u zich geen zorgen, echt rustig wordt het nooit voor die mensen. Op z'n achttiende gaan we dan kijken of het recht heeft op een Wajong uitkering. We verwachten dan dat het vrijwilligerswerk gaat doen. Dan wordt het dus onze lijfeigene. Het kan zijn dat dat vrijwilligerswerk ook niet lukt vanwege chronische depressiviteit en een angststoornis die nooit meer over gaat, maar daar hebben we dan allerlei dure trajecten voor met allerlei andere aanbestede hulpverleners. Helaas blijkt de effectiviteit van die intergratie-trajecten niet erg hoog bij deze doelgroep, maar in ieder geval kunnen de gecontracteerde zorginstellingen dan de budgetten ergens mee verantwoorden. Dan is er altijd nog dagbesteding en omdat die mensen vaak zo depressief zijn, wordt er een beroep gedaan op begeleid of beschermd wonen. Als ze geen zelfmoord plegen, of op straat terecht komen, blijven deze mensen zo'n 60 jaar de zorg van de samenleving.
Een netwerk van mantelzorgers kan besparen in de kosten. De omgeving moet wel een beetje mee gaan helpen, want de zorg is al veel te duur!

Wat vindt u daar nou van?

Ik heb een vraag: Als je nou blind bent. Hoe gaat het dan? Je moet gewoon naar school en dan blijkt dat je niet in een gewoon boek kunt lezen. Ik neem aan dat zo'n blind kind dan behandeling krijgt om dat gedrag af te leren?
Oh nee, een blind kind mag op een instituut braille leren en dan kan het toch lezen.
Oh maar dan neem ik aan dat zo'n kind teruggestuurd wordt naar school na een poosje zonder die braille en dat het dan gewoon uit een boek moet lezen?

Dat zou ik wel zo eerlijk vinden eigenlijk. Voor wie het niet begrijpt: de juiste omgeving voor een mens met autisme is als braille voor de blinde.
En volgens mij hebben we een wet gelijke behandeling in Nederland...

We betalen ons met z'n allen groen en geel aan krampachtige maatregelen van de overheid om kinderen met autisme passend te maken voor het systeem.

Kan iemand mij vertellen waarom?

Als je deze kinderen wat meer ruimte geeft en wat meer tijd, groeien ze op tot leuke volwassenen. Het zijn al leuke kinderen. Zo moeilijk is het niet. Als je ze niet eerst vernielt en mishandelt zou het zomaar goed kunnen komen. En dan gaan ze misschien ook wel een vak leren en hun brood verdienen.
Dat kost ons bijna niks.
Sterker nog: dat levert de samenleving wat op.

Ik snap er helemaal niets van.

Thuiszittersinitiatieven met een rode streep erdoor.

We hebben een nieuw woord voor de Dikke van Dale: Thuiszittersinitiatieven. Er komt in word een dikke rode streep onder. Wat betreft de schoolbesturen zou er een dikke rode streep doorheen gezet moeten worden. Dus die Dikke van Dale zal het niet halen.
Schoolkinderen zijn het bezit van schoolbesturen. En daarmee basta. Dat is ons, Acato het thuiszittersinitiatief van Stichting Bloemfleur, heel duidelijk gemaakt. Door de schoolbesturen.

Deze week was Stichting Zwerfjongeren in het nieuws vanwege de schrikbarende toename van het aantal jongeren die op straat leven in Nederland.
In Nederland. Niet in India. In Nederland.

Ik kan mij eigenlijk niet voorstellen dat als het onderwijs zorgvuldig met hun bezit om zou springen dat jongeren dan op straat terecht zouden komen.

Oh ja. En de Zorg, die moet ook nog wat.

Een klein verhaaltje:
Wij kregen vorig jaar bezoek van drie mensen: een moeder met haar dochter en iemand van jeugdbescherming. Reden van het bezoek: Of wij de dochter wilde opnemen want ze zat thuis. Ze was toen 17 jaar. Ze verzuimde voortdurend van de Openbare School voor Speciaal Voortgezet Onderwijs.
De school had moeder al voor de rechter gesleept, via leerplicht, moeder had al boetes moeten betalen en als kers op de taart (maar niet heus) werd er een melding gedaan bij Veilig Thuis.

Voor mij zat een diep ongelukkige moeder, een van ellende dubbelgevouwen dochter en een vrouw van jeugdbescherming die mij probeerde uit te leggen dat het meisje thuis zat omdat: zij met geen enkele leraar kon opschieten.

Wij namen het meisje op en ze voelde zich onmiddellijk prettig bij Acato. Wat direct opviel: ze ging als een razende aan haar schoolwerk want ze wilde haar school graag afmaken.

Uiteraard heeft dit meisje een stoornis van het een of 't ander, anders ging het niet zo vreselijk mis. En wij ervaren ook dingen die moeilijk gaan. Natuurlijk. En nee, het is niet helemaal de schuld van de leraren op die school, dat het mis ging. Maar daar gaat het nu even niet over.

Ik wil het alleen even hebben over de weg die dit kind gaat. Wat gebeurde namelijk hierna?

Toen het meisje een half jaar bij ons zat werd de moeder gesommeerd door het schoolbestuur om haar uit te schrijven van school. Ook de dame van Veilig Thuis vond dat het beste! Ze ging er toch niet meer heen en ze hoefde wat betreft deze verantwoordelijke- en machtige mensen na haar 18e toch niet meer naar school.

Wij, van Acato, hebben moeder op het hart gedrukt haar dochter niet uit te schrijven. Het meisje had nog geen eindexamen gedaan en had recht op onderwijs. De school moest volgens ons de zorgplicht serieuzer nemen.

Moeder werd uitgenodigd op school, Veilig Thuis schitterde door afwezigheid. Wij stuurden iemand mee om moeder bij te staan. Ze kwamen tegenover vijf mensen te zitten. Bij binnenkomst werd geprobeerd om de begeleiding van Acato op de gang te laten staan. Ze wilden moeder alleen tegenover vijf mensen laten zitten. De begeleiding van Acato liet zich niet afschepen, maar het mocht uiteindelijk niet baten.
Moeder kreeg te horen dat ze haar dochter uit moest schrijven want na haar 18e mocht ze niet meer op het Special Onderwijs ingeschreven staan. In deze tegenstrijdigheid zit de leugen verpakt: waarom hadden ze moeder dan nodig om de dochter uit te schrijven?

Moeder schreef uit. Natuurlijk. Wie wil dit nog? Deze vuiligheid, deze vijandigheid?

Haar dochter zit nu bij Acato en leert. De Gemeente kwam daar achter en zei: wat doet dat kind daar? Die is toch achttien?

Veilig Thuis heeft geen interesse meer.

Wij wel. Dit kind blijft bij ons. Tot ze voldoende geleerd heeft om de volgende, veilige, stap te nemen.

Voor de duidelijkheid: Jongeren kunnen tot hun 20e terecht op het Speciaal Onderwijs. Volgens de wet. En als het nodig is: tot hun 23e.

Je zou er moedeloos van worden.
Er is wel een aardig rapport geschreven over thuiszittersinitiatieven: Leren van thuiszittersinitiatieven. (www.opaz.info/nieuws/publicatie-leren-van-thuiszittersinitiatieven. Acato staat op pagina 18) In opdracht van het ministerie, ondanks de rode streep eronder. Zie de link hiernaast.

Zullen we een wedje leggen ministers?

Afgelopen donderdag, in de week van het eerste lustrumfeest van Acato spraken de kamerleden met de ministers van onderwijs en zorg over, onder andere, thuiszitters. Ik was erbij samen met Sean, een van de studenten van Acato. Hij schreef een prachtige sfeerschets over het hele gebeuren die op onze facebookpagina te lezen is.

De kamerleden waren heel erg goed voorbereid en stelden goede vragen. Desondanks bekroop mij opnieuw het onrustige en het langzamerhand beklemmende, hopeloze gevoel dat het probleem van de studenten van Acato niet gezien en begrepen wordt.

Onze minister van zorg, de vroegere wethouder van onderwijs van Rotterdam had het scheutig over een collectief scenario toen hij sprak over zorg in onderwijstijd. Extra zorgende handen in de klas om kinderen die dat nodig hebben zorg te geven. Er zijn kinderen die bijvoorbeeld medische zorg nodig hebben tijdens onderwijstijd. Dat snap ik. 

Maar het grootste deel van de thuiszitters heeft autisme en die zijn daar echt niet mee geholpen.

Wat hebben onze studenten nou feitelijk nodig? Een persoonlijk begeleider die meegaat de klas in? Iemand die naast je zit en je vertelt dat je stil moet blijven zitten? Of je agenda voor je invult? Of je vertelt dat je na drie kwartier naar een ander lokaal moet?

Nee, natuurlijk niet!

Het gaat weer een enorme bak met geld kosten en over een paar jaar constateren we dat er nog steeds evenveel kinderen niet naar school gaan. Het zijn dan natuurlijk geen thuiszitters meer maar blindgangers of iets dergelijks, uitbehandelden, verlegenheidsgevallen, geef het maar een naam. Nu worden ze ziek gemeld en 'genieten' ze geoorloofd verzuim. De scholen vinden altijd een manier om ze te verstoppen, de kinderen waar ze geen raad mee weten.

En waarom weten ze er geen raad mee? Omdat scholen van u te veel moeten, lieve ministers. Zelfs de scholen voor speciaal onderwijs.

Kinderen met autisme zijn niet reparabel, ze groeien gewoon anders. Wat de ministers telkens weer doen is hulpmiddelen aandragen zodat die kinderen toch in het systeem passen.

Maar ze zullen er nooit in passen. Nooit. Echt niet. 

Wat ze nodig hebben is ruimte.

Ruimte in tijd: in je eigen tempo leren.

Ruimte in keuzes: je eigen vakkenpakket kiezen, op je eigen niveau, op flexibele momenten.

Ruimte die rust geeft zodat je vrienden kunt maken.

Ruimte in letterlijke zin: de fysieke ruimte waar je die rust kunt vinden om even alleen te zijn, om iets voor jezelf te doen.

De studenten die naar Acato komen hebben allemaal, zonder uitzondering, een overvol hoofd. Het enig wat ze in het begin willen is met rust gelaten worden. 

Ze hebben jarenlang van alles te veel gehad: te veel mensen om zich heen, te veel opdrachten, te veel lijstjes, te veel (onverwachte) geluiden, te veel aandacht krijgen en te veel aandacht moeten geven, te veel moeten.

De hele dag: moeten.

Ze zijn er doodmoe van.

Wat zou het ons als belastingbetaler enorm veel geld schelen als we voor deze kinderen een beetje meer ruimte scheppen. Dat is volgens mij een stuk goedkoper.

Dan hoeven al die behandelingen niet. En al die begeleiders die alleen maar zeggen: jij moet, jij moet.. 

Ik roep u op ministers: begin eens met onze kinderen een beetje met rust te laten! Op de goede manier dan he? Niet: oh dat doen we nu toch? Ze zitten toch lekker thuis? Nee, dat bedoel ik niet. Maar op school. Grotere lokalen en kleinere groepen, meer ruimtes om te zijn, creativiteit en muziek om je te uiten, ruimte fysiek en in tijd voor sociale momenten, spelletjes doen. Eigenlijk de gewone dingen die kinderen allemaal nodig hebben om leuk op te groeien.

Dat gunt u uw eigen kinderen toch ook?

Gewoon wat meer ruimte.

Dan gaan ze groeien. Wedden?

Lijst met linkjes

Rechts van deze post staat sinds vandaag een lijst met linkjes die natuurlijk verre van compleet is maar vooral de bovenste wil ik toch graag even onder ieders aandacht brengen:

We are Change Rotterdam was op bezoek bij Acato!