Meer dan een jaar geleden werd Stichting Bloemfleur gedwongen door de gemeente Rotterdam te stoppen met het onderwijs/zorg-initiatief voor kinderen die op geen enkele andere school welkom waren. De ouders waren ontzet. Al jaren zaten hun kinderen thuis. Dankzij Corona weet iedereen inmiddels, hoe erg het is om niet naar school te kunnen! Hoe kon de gemeente nou zo bot een einde maken aan een initiatief dat in korte tijd al zoveel soelaas had gebracht?
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en zeventien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
De Afrekening
Zoals er elke dag in de roze blokjes aan het begin en het einde van deze blog-serie te lezen is, werd Acato vorig jaar uit haar eigen project gezet. Ik heb daar een boekje over geschreven, De Acato Affaire, dus ik ga daar nu niet al te diep op in, maar twee zaken waren bij het verschijnen van het boek nog niet afgehandeld. De klacht bij de ombudsman en de afrekening.
Ik heb afgelopen twaalf maanden denk ik wel zes keer een afrekening gemaakt. De eerste was klaar eind mei 2019, vier weken nadat we uit het pand waren gegooid.
In het pand stonden onze meubelen. Die staan er nog steeds. De gemeente nam destijds eenvoudigweg bezit van de inboedel. Er zou op een later moment wel afgerekend worden.
O jé, o jé hoor ik u nu zeggen. Dat hebben ze vast nog niet gedaan.
Nee dat hebben ze nog niet gedaan nee. We kregen afgelopen vrijdag een brief van de gemeente. De gemeente vindt dat ze een vordering op ons heeft. De inboedel, die inmiddels door de gemeente getaxeerd is op 25.000 euro kunnen wij -Acato- mooi gebruiken om onze schuld aan de gemeente in te lossen, vinden de ambtenaren.
De gemeente onderbouwt de redenatie niet met een becijfering maar ik vermoed dat ik weet wat hun redenatie is. De gemeente heeft ons namelijk rond de jaarwisseling van 2018/2019 50.000 euro 'geleend'. We waren toen al drie en een halve maand aan het werk zonder dat we ergens voor betaald kregen. De lening van 50K zou verrekend worden met de PGB's die wellicht alsnog met terugwerkende kracht zouden worden uitgekeerd.
Veel van de PGB's zijn nooit uitgekeerd. Maar daar voelt de gemeente zich niet verantwoordelijk voor. Schrijft de gemeente.
Bij deze redenatie hoort denk ik het zinnetje dat ik al eerder schreef. De gemeente vindt dat als Acato kinderen helpt waar nog geen bekostiging voor is dat het risico dan voor Acato is.
We werden onverwacht uit het project gegooid. Voor veel leerlingen was de PGB aanvraag nog niet eens in gang gezet. Op 1 mei stopte voor ons alles. De PGB's die al waren toegekend, maar ook het proces van de PGB's in aanvraag.
Veel kinderen woonden niet in de gemeente Rotterdam. Maar in Capelle a/d IJssel bijvoorbeeld. Capelle a/d IJssel volgde destijds de maatregelen van Rotterdam op de voet. Capelle a/d IJssel had een half jaar ervoor ook aan tafel gezeten met de scholen toen ze, heel stiekem, met elkaar afspraken dat geen enkel kind meer naar Acato zou gaan. Dat ze dat hoe dan ook zouden verhinderen.
Maar de gemeente voelt zich niet verantwoordelijk. De gemeente Rotterdam vindt dat Acato een schuld heeft en die mooi kan inlossen met de meubels.
Wordt vervolgd...
In april 2019 pakte de gemeente Rotterdam ons schooltje voor thuiszittende-leerlingen-in-de- leerplichtige-leeftijd af. De gemeente beloofde plechtig er een leerrechtpilot van te maken in de geest van Acato (!) De rode loper lag uit voor alle kinderen. De gemeenteraad beloofde een vinger aan de pols te zullen houden. De gemeenteraad zou de verantwoordelijke wethouder controleren.
Afgelopen jaar echter, sinds Acato uit het project werd gezet, dwaalden er slechts negen leerlingen door de lege lokalen. De zogenaamde leerrechtpilot is nooit van de grond gekomen. Het pand, met een oppervlak van bijna 800m2 kost de Rotterdamse gemeenschap zo'n 80.000 euro per jaar. Ondertussen stijgt het aantal thuiszitters en artikel 5a kinderen in Rotterdam alleen maar.
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en zeventien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
woensdag 20 mei 2020
dinsdag 19 mei 2020
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt? Deel 4
Meer dan een jaar geleden werd Stichting Bloemfleur gedwongen door de gemeente Rotterdam te stoppen met het onderwijs/zorg-initiatief voor kinderen die op geen enkele andere school welkom waren. De ouders waren ontzet. Al jaren zaten hun kinderen thuis. Dankzij Corona weet iedereen inmiddels, hoe erg het is om niet naar school te kunnen! Hoe kon de gemeente nou zo bot een einde maken aan een initiatief dat in korte tijd al zoveel soelaas had gebracht?
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en zestien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Jip
Jip kwam bij Acato toen hij 14 jaar was. Hij zat al een jaar op en af thuis. Bij Acato ging het redelijk goed. Schoolwerk was lastig voor hem maar de andere activiteiten deed hij soms mee.
Hij maakte een jaar later de verhuizing mee van de Goudse Rijweg naar het Goudseplein. Daar kon hij moeilijk wennen. Het was heel moeilijk voor hem, de nieuwe omgeving.
Na een poosje brak ook nog eens de ruzie uit over dit schooltje en kreeg Jip te horen dat Acato wegging maar dat er een leerrechtpilot zou starten. Jip werd nooit uitgenodigd om deel te nemen aan die pilot, hoewel moeder hem wel had aangemeld. Hij kwam weer thuis te zitten. Ik vroeg zijn moeder of Jip dan misschien toch niet beter bij Acato op de Goudse Rijweg kon zijn? Daar ging het in het begin toch best goed?
Maar Jip kon de draad niet meer oppakken. Hij wilde niet meer. Hij geloofde niemand meer.
"Ze hebben mij alle kansen afgepakt", riep hij wanhopig naar zijn moeder. Hij was en is nog steeds, heel erg verdrietig.
De laatste maanden hebben we toch langzaamaan weer een ingang gevonden bij hem. Misschien dat hij toch weer komt. Ik hoop het zo. We krijgen natuurlijk geen PGB voor hem, want hij is jonger dan achttien. Maar dat kan ons nu even niet schelen. Jip is belangrijker. Als we hem maar weer zien. Misschien dat hij dan wat vrolijkheid vindt tussen de andere leerlingen.
En dan na een poosje hopen we natuurlijk dat het stemmetje dat we allemaal hebben, het stemmetje dat zegt:
"Ik wil... ik ga... ik doe ... en dan word ik ... ", dat hij dat stemmetje bij zichzelf terug weet te vinden. En dat wij hem dan mogen helpen op zijn weg naar ... wat hij dan ook wil gaan doen in zijn leven...
Arme Jip... hij is niet de enige ...
Wordt vervolgd...
In april 2019 pakte de gemeente Rotterdam ons schooltje voor thuiszittende-leerlingen-in-de- leerplichtige-leeftijd af. De gemeente beloofde plechtig er een leerrechtpilot van te maken in de geest van Acato (!) De rode loper lag uit voor alle kinderen. De gemeenteraad beloofde een vinger aan de pols te zullen houden. De gemeenteraad zou de verantwoordelijke wethouder controleren.
Afgelopen jaar echter, sinds Acato uit het project werd gezet, dwaalden er slechts negen leerlingen door de lege lokalen. De zogenaamde leerrechtpilot is nooit van de grond gekomen. Het pand, met een oppervlak van bijna 800m2 kost de Rotterdamse gemeenschap zo'n 80.000 euro per jaar. Ondertussen stijgt het aantal thuiszitters en artikel 5a kinderen in Rotterdam alleen maar.
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en zestien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en zestien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Jip
Jip kwam bij Acato toen hij 14 jaar was. Hij zat al een jaar op en af thuis. Bij Acato ging het redelijk goed. Schoolwerk was lastig voor hem maar de andere activiteiten deed hij soms mee.
Hij maakte een jaar later de verhuizing mee van de Goudse Rijweg naar het Goudseplein. Daar kon hij moeilijk wennen. Het was heel moeilijk voor hem, de nieuwe omgeving.
Na een poosje brak ook nog eens de ruzie uit over dit schooltje en kreeg Jip te horen dat Acato wegging maar dat er een leerrechtpilot zou starten. Jip werd nooit uitgenodigd om deel te nemen aan die pilot, hoewel moeder hem wel had aangemeld. Hij kwam weer thuis te zitten. Ik vroeg zijn moeder of Jip dan misschien toch niet beter bij Acato op de Goudse Rijweg kon zijn? Daar ging het in het begin toch best goed?
Maar Jip kon de draad niet meer oppakken. Hij wilde niet meer. Hij geloofde niemand meer.
"Ze hebben mij alle kansen afgepakt", riep hij wanhopig naar zijn moeder. Hij was en is nog steeds, heel erg verdrietig.
De laatste maanden hebben we toch langzaamaan weer een ingang gevonden bij hem. Misschien dat hij toch weer komt. Ik hoop het zo. We krijgen natuurlijk geen PGB voor hem, want hij is jonger dan achttien. Maar dat kan ons nu even niet schelen. Jip is belangrijker. Als we hem maar weer zien. Misschien dat hij dan wat vrolijkheid vindt tussen de andere leerlingen.
En dan na een poosje hopen we natuurlijk dat het stemmetje dat we allemaal hebben, het stemmetje dat zegt:
"Ik wil... ik ga... ik doe ... en dan word ik ... ", dat hij dat stemmetje bij zichzelf terug weet te vinden. En dat wij hem dan mogen helpen op zijn weg naar ... wat hij dan ook wil gaan doen in zijn leven...
Arme Jip... hij is niet de enige ...
Wordt vervolgd...
In april 2019 pakte de gemeente Rotterdam ons schooltje voor thuiszittende-leerlingen-in-de- leerplichtige-leeftijd af. De gemeente beloofde plechtig er een leerrechtpilot van te maken in de geest van Acato (!) De rode loper lag uit voor alle kinderen. De gemeenteraad beloofde een vinger aan de pols te zullen houden. De gemeenteraad zou de verantwoordelijke wethouder controleren.
Afgelopen jaar echter, sinds Acato uit het project werd gezet, dwaalden er slechts negen leerlingen door de lege lokalen. De zogenaamde leerrechtpilot is nooit van de grond gekomen. Het pand, met een oppervlak van bijna 800m2 kost de Rotterdamse gemeenschap zo'n 80.000 euro per jaar. Ondertussen stijgt het aantal thuiszitters en artikel 5a kinderen in Rotterdam alleen maar.
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en zestien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
maandag 18 mei 2020
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt? Deel 3
Meer dan een jaar geleden werd Stichting Bloemfleur gedwongen door de gemeente Rotterdam te stoppen met het onderwijs/zorg-initiatief voor kinderen die op geen enkele andere school welkom waren. De ouders waren ontzet. Al jaren zaten hun kinderen thuis. Dankzij Corona weet iedereen inmiddels, hoe erg het is om niet naar school te kunnen! Hoe kon de gemeente nou zo bot een einde maken aan een initiatief dat in korte tijd al zoveel soelaas had gebracht?
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en vijftien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Kolder in de polder
Op dit moment hebben alle studenten van Acato een andere bekostiging. We hebben aardig wat jongeren uit omliggende gemeenten en zoals ik al uitlegde in de vorige post, indiceert geen gemeente hetzelfde. De jongeren uit Rotterdam hebben echter ook allemaal een andere bekostiging. Het verschil zit 'm daar vooral in de verschillende wijken. De bedragen variëren enorm. Maar elk wijkteam verklaart onveranderlijk, dat het bedrag waarmee ze op de proppen komen het enige juiste is.
Ook de wijze waarop de mensen door de ambtenaren te woord gestaan worden, verschilt per wijk en gemeente.
Studenten Peter en Bart bijvoorbeeld. Peter kwam bij ons op het Goudseplein, anderhalf jaar geleden. Zijn moeder vroeg een PGB aan voor Acato. Dat werd toen vrij vlot toegekend. Zo'n ambtenaar die zijn werk met plezier doet is natuurlijk ook gewoon blij dat een thuiszittende jongen als Peter eindelijk een fijne plek gevonden heeft waar hij zich thuis voelt. In het najaar van 2018 klopte de wereld nog een klein beetje.
Trouwens, iedereen begrijpt vandaag de dag hoe erg het is om een paar weken thuis te zitten. Peter zat een paar jaar thuis! De kinderen die nu vanwege corona thuis zitten worden gepamperd en weten dat de hele wereld met ze mee leeft, maar met Peter werd niet meegeleefd! Denk maar niet dat Peter elke dag een lieve juf op zijn computerscherm kreeg die naar zijn wel en wee vroeg. Afijn, laat ik niet afdwalen...
Op 1 mei 2019 stopte Acato op het Goudseplein en zat Peter weer thuis.
Zijn PGB stopte dus ook. Peter was bijna 18 dus meldde hij zich aan bij Acato voor 18plus op de Goudse Rijweg. Vanaf 1 september dat jaar, hadden we wat meer ruimte gekregen en konden we gelukkig zeven jongeren van het Goudseplein opvangen.
Allemaal jongeren zonder PGB.
Peters moeder vroeg onmiddellijk een nieuw PGB aan. De gemeenteambtenaar moest er even over denken en besloot de aanvraag af te wijzen. Moeder protesteerde en de ambtenaar zei:
"Ik heb het met het team overlegd. U moet bij een ander loket zijn: de WMO. U bent nu bij loket Jeugd. Jammer. De WMO heeft een lange wachtlijst. Dahaag."
Student Bart woonde in een andere wijk. Zijn moeder bewandelde dezelfde weg. Bart kreeg wel een PGB bij het loket Jeugd. Toen ik Barts ambtenaar het probleem van Peter voorlegde vond ze dat een heel raar verhaal...
Peters PGB is een paar weken geleden eindelijk toegekend. Met terugwerkende kracht gelukkig.
We hebben Peter niet weggestuurd natuurlijk. Peter is de reden van ons bestaan. Het afgelopen jaar was hij gewoon welkom bij Acato.
Maar de vraag is: Hoe lang houden we dit nog vol?
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
In april 2019 pakte de gemeente Rotterdam ons schooltje voor thuiszittende-leerlingen-in-de- leerplichtige-leeftijd af. De gemeente beloofde plechtig er een leerrechtpilot van te maken in de geest van Acato (!) De rode loper lag uit voor alle kinderen. De gemeenteraad beloofde een vinger aan de pols te zullen houden. De gemeenteraad zou de verantwoordelijke wethouder controleren.
Afgelopen jaar echter, sinds Acato uit het project werd gezet, dwaalden er slechts negen leerlingen door de lege lokalen. De zogenaamde leerrechtpilot is nooit van de grond gekomen. Het pand, met een oppervlak van bijna 800m2 kost de Rotterdamse gemeenschap zo'n 80.000 euro per jaar. Ondertussen stijgt het aantal thuiszitters en artikel 5a kinderen in Rotterdam alleen maar.
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en vijftien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en vijftien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Kolder in de polder
Op dit moment hebben alle studenten van Acato een andere bekostiging. We hebben aardig wat jongeren uit omliggende gemeenten en zoals ik al uitlegde in de vorige post, indiceert geen gemeente hetzelfde. De jongeren uit Rotterdam hebben echter ook allemaal een andere bekostiging. Het verschil zit 'm daar vooral in de verschillende wijken. De bedragen variëren enorm. Maar elk wijkteam verklaart onveranderlijk, dat het bedrag waarmee ze op de proppen komen het enige juiste is.
Ook de wijze waarop de mensen door de ambtenaren te woord gestaan worden, verschilt per wijk en gemeente.
Studenten Peter en Bart bijvoorbeeld. Peter kwam bij ons op het Goudseplein, anderhalf jaar geleden. Zijn moeder vroeg een PGB aan voor Acato. Dat werd toen vrij vlot toegekend. Zo'n ambtenaar die zijn werk met plezier doet is natuurlijk ook gewoon blij dat een thuiszittende jongen als Peter eindelijk een fijne plek gevonden heeft waar hij zich thuis voelt. In het najaar van 2018 klopte de wereld nog een klein beetje.
Trouwens, iedereen begrijpt vandaag de dag hoe erg het is om een paar weken thuis te zitten. Peter zat een paar jaar thuis! De kinderen die nu vanwege corona thuis zitten worden gepamperd en weten dat de hele wereld met ze mee leeft, maar met Peter werd niet meegeleefd! Denk maar niet dat Peter elke dag een lieve juf op zijn computerscherm kreeg die naar zijn wel en wee vroeg. Afijn, laat ik niet afdwalen...
Op 1 mei 2019 stopte Acato op het Goudseplein en zat Peter weer thuis.
Zijn PGB stopte dus ook. Peter was bijna 18 dus meldde hij zich aan bij Acato voor 18plus op de Goudse Rijweg. Vanaf 1 september dat jaar, hadden we wat meer ruimte gekregen en konden we gelukkig zeven jongeren van het Goudseplein opvangen.
Allemaal jongeren zonder PGB.
Peters moeder vroeg onmiddellijk een nieuw PGB aan. De gemeenteambtenaar moest er even over denken en besloot de aanvraag af te wijzen. Moeder protesteerde en de ambtenaar zei:
"Ik heb het met het team overlegd. U moet bij een ander loket zijn: de WMO. U bent nu bij loket Jeugd. Jammer. De WMO heeft een lange wachtlijst. Dahaag."
Student Bart woonde in een andere wijk. Zijn moeder bewandelde dezelfde weg. Bart kreeg wel een PGB bij het loket Jeugd. Toen ik Barts ambtenaar het probleem van Peter voorlegde vond ze dat een heel raar verhaal...
Peters PGB is een paar weken geleden eindelijk toegekend. Met terugwerkende kracht gelukkig.
We hebben Peter niet weggestuurd natuurlijk. Peter is de reden van ons bestaan. Het afgelopen jaar was hij gewoon welkom bij Acato.
Maar de vraag is: Hoe lang houden we dit nog vol?
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
In april 2019 pakte de gemeente Rotterdam ons schooltje voor thuiszittende-leerlingen-in-de- leerplichtige-leeftijd af. De gemeente beloofde plechtig er een leerrechtpilot van te maken in de geest van Acato (!) De rode loper lag uit voor alle kinderen. De gemeenteraad beloofde een vinger aan de pols te zullen houden. De gemeenteraad zou de verantwoordelijke wethouder controleren.
Afgelopen jaar echter, sinds Acato uit het project werd gezet, dwaalden er slechts negen leerlingen door de lege lokalen. De zogenaamde leerrechtpilot is nooit van de grond gekomen. Het pand, met een oppervlak van bijna 800m2 kost de Rotterdamse gemeenschap zo'n 80.000 euro per jaar. Ondertussen stijgt het aantal thuiszitters en artikel 5a kinderen in Rotterdam alleen maar.
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en vijftien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
zondag 17 mei 2020
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt? Deel 2
Meer dan een jaar geleden werd Stichting Bloemfleur gedwongen door de gemeente Rotterdam te stoppen met het onderwijs/zorg-initiatief voor kinderen die op geen enkele andere school welkom waren. De ouders waren ontzet. Al jaren zaten hun kinderen thuis. Dankzij Corona weet iedereen inmiddels, hoe erg het is om niet naar school te kunnen! Hoe kon de gemeente nou zo bot een einde maken aan een initiatief dat in korte tijd al zoveel soelaas had gebracht?
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en veertien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Lijfeigenen
Het heeft mij altijd verbaasd dat kinderen in Nederland niet dezelfde rechten hebben. Zodra kinderen zorg nodig hebben wordt het een kwestie van mazzel hebben. Het hangt van de gemeente af waar je woont welke zorg je krijgt, hoeveel geld de betreffende gemeente voor je over heeft, hoe snel je ouders Veilig thuis -de kinderbescherming- op hun dak krijgen en wat je kansen nog zijn om bijvoorbeeld ergens te mogen wonen, begeleiding te krijgen of sowieso iets te mogen leren.
In Rotterdam volgden de nieuwe verordeningen zich in rap tempo op. Toen ik met mijn schooltje begon had ik een warm contact met de gemeente. Ik kreeg de indruk dat men blij was met mijn initiatief. En dat is fijn natuurlijk. Dan is werken leuk! Het was ook fijn dat Rotterdam destijds, met de grote Zorgtransitie in 2014/15, erkende dat het verschijnsel PGB onmisbaar is.
Rotterdam heeft natuurlijk contracten met een behoorlijk aantal zorginstellingen. Maar het blijkt dat de specifieke zorg die bijvoorbeeld mensen met autisme nodig hebben door dergelijke zorginstellingen niet geleverd wordt. Het maatwerk dat die mensen nodig hebben past niet in de wat meer gestandaardiseerde pakketten van de grote instituten.
Wat doe je dan als ouder met een autistisch kind? Je vraagt een PGB aan en je gaat de zorg rond je kind zelf organiseren. Dat is al jaren een prima concept. En daar is ook nooit een alternatief voor aangedragen.
In Rotterdam begon de ellende met Robert. Eerst werd er op zijn PGB beknibbeld. Vervolgens werd hem de mogelijkheid van een PGB ontzegd. Wat? roept u nu natuurlijk. Hoe kan dat nou? Hebben we niet allemaal dezelfde rechten? Nee, dat schreef ik net al, blijkbaar niet.
Als je er nu voor kiest om in Rotterdam bij een erkende zorginstelling te gaan wonen of er bijvoorbeeld een behandeling van een paar uur per week af te nemen, krijgt die zorginstelling over jouw zorg de regie. Of je dat nou leuk vindt of niet. Daarnaast een PGB aanvragen voor bijvoorbeeld passende dagbesteding kan dan niet meer. En u raadt het al: Robert woont begeleid bij een grote Rotterdams zorginstelling.
Bij Acato zitten vijf jongeren, die op deze manier afhankelijk zijn van een zorginstelling. De zorginstellingen, het zijn drie verschillende, moeten er in het geval van deze vijf jongeren voor zorgen dat ze dagbesteding krijgen, ze hebben immers de regie, maar dat kunnen ze dus niet. Acato is eigenlijk het enige geschikte.
Acato heeft geen contract met de gemeente. Sterker nog, sinds het debacle van afgelopen jaar, heeft de gemeente ons uitgekotst. Dus zeggen de zorginstellingen nu:
"Wij hebben een hele goede verstandhouding met de gemeente en dat willen we graag zo houden. Dus gaan we met Acato geen samenwerking aan. Dus krijgt Acato ook niet betaald. Wel fijn dat Acato toch de dagbesteding van deze jongeren verzorgt, want zelf kunnen we dat niet. Dahaag."
Deze jongeren zijn de lijfeigenen van de zorginstelling geworden. Het concept PGB is daarmee naar de bliksem, net als de keuzevrijheid, de mensenrechten, de medemenselijkheid, het recht op gelijke behandeling en en en ... ach ... ach ... waar moet dit heen...
Acato stuurt de jongeren niet weg natuurlijk. Deze jongen mensen zijn de reden van ons bestaan.
Wat zegt de gemeente hierover?
"Als Acato jongeren opneemt zonder bekostiging is dat hun eigen risico."
Ik ben wel benieuwd of er ooit iemand komt die het opneemt voor ons en voor onze jongeren, want hoe lang houden we dit nog vol?
Wordt vervolgd...
In april 2019 pakte de gemeente Rotterdam ons schooltje voor thuiszittende-leerlingen-in-de- leerplichtige-leeftijd af. De gemeente beloofde plechtig er een leerrechtpilot van te maken in de geest van Acato (!) De rode loper lag uit voor alle kinderen. De gemeenteraad beloofde een vinger aan de pols te zullen houden. De gemeenteraad zou de verantwoordelijke wethouder controleren.
Afgelopen jaar echter, sinds Acato uit het project werd gezet, dwaalden er slechts negen leerlingen door de lege lokalen. De zogenaamde leerrechtpilot is nooit van de grond gekomen. Het pand, met een oppervlak van bijna 800m2 kost de Rotterdamse gemeenschap zo'n 80.000 euro per jaar. Ondertussen stijgt het aantal thuiszitters en artikel 5a kinderen in Rotterdam alleen maar.
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en veertien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en veertien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Lijfeigenen
Het heeft mij altijd verbaasd dat kinderen in Nederland niet dezelfde rechten hebben. Zodra kinderen zorg nodig hebben wordt het een kwestie van mazzel hebben. Het hangt van de gemeente af waar je woont welke zorg je krijgt, hoeveel geld de betreffende gemeente voor je over heeft, hoe snel je ouders Veilig thuis -de kinderbescherming- op hun dak krijgen en wat je kansen nog zijn om bijvoorbeeld ergens te mogen wonen, begeleiding te krijgen of sowieso iets te mogen leren.
In Rotterdam volgden de nieuwe verordeningen zich in rap tempo op. Toen ik met mijn schooltje begon had ik een warm contact met de gemeente. Ik kreeg de indruk dat men blij was met mijn initiatief. En dat is fijn natuurlijk. Dan is werken leuk! Het was ook fijn dat Rotterdam destijds, met de grote Zorgtransitie in 2014/15, erkende dat het verschijnsel PGB onmisbaar is.
Rotterdam heeft natuurlijk contracten met een behoorlijk aantal zorginstellingen. Maar het blijkt dat de specifieke zorg die bijvoorbeeld mensen met autisme nodig hebben door dergelijke zorginstellingen niet geleverd wordt. Het maatwerk dat die mensen nodig hebben past niet in de wat meer gestandaardiseerde pakketten van de grote instituten.
Wat doe je dan als ouder met een autistisch kind? Je vraagt een PGB aan en je gaat de zorg rond je kind zelf organiseren. Dat is al jaren een prima concept. En daar is ook nooit een alternatief voor aangedragen.
In Rotterdam begon de ellende met Robert. Eerst werd er op zijn PGB beknibbeld. Vervolgens werd hem de mogelijkheid van een PGB ontzegd. Wat? roept u nu natuurlijk. Hoe kan dat nou? Hebben we niet allemaal dezelfde rechten? Nee, dat schreef ik net al, blijkbaar niet.
Als je er nu voor kiest om in Rotterdam bij een erkende zorginstelling te gaan wonen of er bijvoorbeeld een behandeling van een paar uur per week af te nemen, krijgt die zorginstelling over jouw zorg de regie. Of je dat nou leuk vindt of niet. Daarnaast een PGB aanvragen voor bijvoorbeeld passende dagbesteding kan dan niet meer. En u raadt het al: Robert woont begeleid bij een grote Rotterdams zorginstelling.
Bij Acato zitten vijf jongeren, die op deze manier afhankelijk zijn van een zorginstelling. De zorginstellingen, het zijn drie verschillende, moeten er in het geval van deze vijf jongeren voor zorgen dat ze dagbesteding krijgen, ze hebben immers de regie, maar dat kunnen ze dus niet. Acato is eigenlijk het enige geschikte.
Acato heeft geen contract met de gemeente. Sterker nog, sinds het debacle van afgelopen jaar, heeft de gemeente ons uitgekotst. Dus zeggen de zorginstellingen nu:
"Wij hebben een hele goede verstandhouding met de gemeente en dat willen we graag zo houden. Dus gaan we met Acato geen samenwerking aan. Dus krijgt Acato ook niet betaald. Wel fijn dat Acato toch de dagbesteding van deze jongeren verzorgt, want zelf kunnen we dat niet. Dahaag."
Deze jongeren zijn de lijfeigenen van de zorginstelling geworden. Het concept PGB is daarmee naar de bliksem, net als de keuzevrijheid, de mensenrechten, de medemenselijkheid, het recht op gelijke behandeling en en en ... ach ... ach ... waar moet dit heen...
Acato stuurt de jongeren niet weg natuurlijk. Deze jongen mensen zijn de reden van ons bestaan.
Wat zegt de gemeente hierover?
"Als Acato jongeren opneemt zonder bekostiging is dat hun eigen risico."
Ik ben wel benieuwd of er ooit iemand komt die het opneemt voor ons en voor onze jongeren, want hoe lang houden we dit nog vol?
Wordt vervolgd...
In april 2019 pakte de gemeente Rotterdam ons schooltje voor thuiszittende-leerlingen-in-de- leerplichtige-leeftijd af. De gemeente beloofde plechtig er een leerrechtpilot van te maken in de geest van Acato (!) De rode loper lag uit voor alle kinderen. De gemeenteraad beloofde een vinger aan de pols te zullen houden. De gemeenteraad zou de verantwoordelijke wethouder controleren.
Afgelopen jaar echter, sinds Acato uit het project werd gezet, dwaalden er slechts negen leerlingen door de lege lokalen. De zogenaamde leerrechtpilot is nooit van de grond gekomen. Het pand, met een oppervlak van bijna 800m2 kost de Rotterdamse gemeenschap zo'n 80.000 euro per jaar. Ondertussen stijgt het aantal thuiszitters en artikel 5a kinderen in Rotterdam alleen maar.
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en veertien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
zaterdag 16 mei 2020
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt? Deel 1
Meer dan een jaar geleden werd Stichting Bloemfleur gedwongen door de gemeente Rotterdam te stoppen met het onderwijs/zorg-initiatief voor kinderen die op geen enkele andere school welkom waren. De ouders waren ontzet. Al jaren zaten hun kinderen thuis. Dankzij Corona weet iedereen inmiddels, hoe erg het is om niet naar school te kunnen! Hoe kon de gemeente nou zo bot een einde maken aan een initiatief dat in korte tijd al zoveel soelaas had gebracht?
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en dertien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Het begin
Trouwe lezers van deze blog weten dat ik zes jaar geleden een schooltje ben begonnen voor mijn 18 jarige, niet meer leerplichtige dochter: Dit schooltje dat in de woorden van de overheid een dagbesteding genoemd wordt, heet Acato. De reden waarom ik dit deed heb ik al vaak beschreven: Er was niks... ik moest wel. Ik hou het hier kort en bondig.
Toen ik eenmaal had bedacht hoe we het gingen doen was de bedrijfsvoering van Acato eigenlijk heel eenvoudig. Vier dagen informele dagbesteding werd door de gemeente bekostigd met een PGB van 236 euro per week. Ik had vrij snel een clubje aardige mensen om me heen die wilden helpen en samen hadden we bedacht dat leerkrachten met ervaring 50 euro per uur moesten krijgen op zzp-basis.
Ik besloot om net als de scholen vakantieperioden in te lassen. Omdat het PGB het hele jaar werd uitgekeerd kon ik dus gedurende de weken dat we les gaven iets meer doen.
52 weken x 236 euro = 12.272 euro per jaar.
Dat gedeeld door de effectieve schoolweken, ongeveer tweeënveertig, geeft een weekbedrag van
292,- euro.
De huur van het anti-kraak pand betaalde ik zelf. Dus mijn dochter kon ongeveer zes uur privé-les krijgen. Dat verdeelden we over drie dagen. Vrijwilliger erbij en ze zat na een poosje drie hele ochtenden op het schooltje.
Na verloop van tijd kregen we meer (18plus) leerlingen en al gauw gaven we 24 uur per week dagbesteding. De huur betaalden we ook van de inkomsten. En dan was het ook schoon op.
Met Robert kwam de eerste krak in het systeem. Robert zat al een jaar bij Acato toen zijn PGB opnieuw moest worden geïndiceerd. De dame van de gemeente bepaalde ineens dat de toekenning 197,50 euro per week bedroeg. Hee? Hoe kan dat nou? "Maar Robert zit al een jaar bij ons. Iedereen is er tevreden over. Waarom krijgt Robert niet gewoon het bedrag dat hij voorheen kreeg?"
"De bedragen zijn veranderd. Ik kan er niet meer van maken", verklaarde de ambtenaar.
Dit was ingewikkeld. Ineens had ik dus leerlingen die hetzelfde product kregen maar daar verschillende bedragen voor betaalden.
Nog gekker werd het toen ik een nieuwe leerling kreeg uit een plaats buiten Rotterdam. De moeder zei: "Oh, onze gemeente geeft veel meer voor dagbesteding. Je mag rustig een hoger bedrag op het contract zetten hoor." Ik geloof dat het rond de 300 euro per week was. Dit vond ik helemaal raar. Ik ga toch niet meer vragen voor hetzelfde product? Maar aan de andere kant kreeg ik voor een andere leerlingen ineens minder.
Stel je voor dat de bakker verschillende prijzen voor zijn brood zou rekenen. "Dag mijnheer. Wat is uw beroep als ik vragen mag? Ah advocaat. Een beetje goeie? Wat is uw uurtarief? Ah ja, dank u wel. Ik zoek even op wat u dan voor uw brood moet betalen."
Dat zou best een grappige oplossing zijn voor het sociale vraagstuk. De bakker gaat meer verdienen als hij meer rijke klanten heeft. Ons hele economische bestel gaat dan wel op de schop natuurlijk. Dat is namelijk gebaseerd op de waarde van de producten en niet op de waarde van de klant.
In ons geval zouden we dus meer rekenen voor hetzelfde product voor jongeren uit 'rijkere' gemeenten, of gemeenten die hogere indicaties afgeven. Het stuitte mij tegen de borst.
Het was pas het begin. De gemeente Rotterdam had meer veranderingen in petto, die het reddingsbootje voor deze jongeren in moeilijker vaarwater brachten.
Wordt vervolgd...
In april 2019 pakte de gemeente Rotterdam ons schooltje voor thuiszittende-leerlingen-in-de- leerplichtige-leeftijd af. De gemeente beloofde plechtig er een leerrechtpilot van te maken in de geest van Acato (!) De rode loper lag uit voor alle kinderen. De gemeenteraad beloofde een vinger aan de pols te zullen houden. De gemeenteraad zou de verantwoordelijke wethouder controleren.
Afgelopen jaar echter, sinds Acato uit het project werd gezet, dwaalden er slechts negen leerlingen door de lege lokalen. De zogenaamde leerrechtpilot is nooit van de grond gekomen. Het pand, met een oppervlak van bijna 800m2 kost de Rotterdamse gemeenschap zo'n 80.000 euro per jaar. Ondertussen stijgt het aantal thuiszitters en artikel 5a kinderen in Rotterdam alleen maar.
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en dertien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en dertien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Het begin
Trouwe lezers van deze blog weten dat ik zes jaar geleden een schooltje ben begonnen voor mijn 18 jarige, niet meer leerplichtige dochter: Dit schooltje dat in de woorden van de overheid een dagbesteding genoemd wordt, heet Acato. De reden waarom ik dit deed heb ik al vaak beschreven: Er was niks... ik moest wel. Ik hou het hier kort en bondig.
Toen ik eenmaal had bedacht hoe we het gingen doen was de bedrijfsvoering van Acato eigenlijk heel eenvoudig. Vier dagen informele dagbesteding werd door de gemeente bekostigd met een PGB van 236 euro per week. Ik had vrij snel een clubje aardige mensen om me heen die wilden helpen en samen hadden we bedacht dat leerkrachten met ervaring 50 euro per uur moesten krijgen op zzp-basis.
Ik besloot om net als de scholen vakantieperioden in te lassen. Omdat het PGB het hele jaar werd uitgekeerd kon ik dus gedurende de weken dat we les gaven iets meer doen.
52 weken x 236 euro = 12.272 euro per jaar.
Dat gedeeld door de effectieve schoolweken, ongeveer tweeënveertig, geeft een weekbedrag van
292,- euro.
De huur van het anti-kraak pand betaalde ik zelf. Dus mijn dochter kon ongeveer zes uur privé-les krijgen. Dat verdeelden we over drie dagen. Vrijwilliger erbij en ze zat na een poosje drie hele ochtenden op het schooltje.
Na verloop van tijd kregen we meer (18plus) leerlingen en al gauw gaven we 24 uur per week dagbesteding. De huur betaalden we ook van de inkomsten. En dan was het ook schoon op.
Met Robert kwam de eerste krak in het systeem. Robert zat al een jaar bij Acato toen zijn PGB opnieuw moest worden geïndiceerd. De dame van de gemeente bepaalde ineens dat de toekenning 197,50 euro per week bedroeg. Hee? Hoe kan dat nou? "Maar Robert zit al een jaar bij ons. Iedereen is er tevreden over. Waarom krijgt Robert niet gewoon het bedrag dat hij voorheen kreeg?"
"De bedragen zijn veranderd. Ik kan er niet meer van maken", verklaarde de ambtenaar.
Dit was ingewikkeld. Ineens had ik dus leerlingen die hetzelfde product kregen maar daar verschillende bedragen voor betaalden.
Nog gekker werd het toen ik een nieuwe leerling kreeg uit een plaats buiten Rotterdam. De moeder zei: "Oh, onze gemeente geeft veel meer voor dagbesteding. Je mag rustig een hoger bedrag op het contract zetten hoor." Ik geloof dat het rond de 300 euro per week was. Dit vond ik helemaal raar. Ik ga toch niet meer vragen voor hetzelfde product? Maar aan de andere kant kreeg ik voor een andere leerlingen ineens minder.
Stel je voor dat de bakker verschillende prijzen voor zijn brood zou rekenen. "Dag mijnheer. Wat is uw beroep als ik vragen mag? Ah advocaat. Een beetje goeie? Wat is uw uurtarief? Ah ja, dank u wel. Ik zoek even op wat u dan voor uw brood moet betalen."
Dat zou best een grappige oplossing zijn voor het sociale vraagstuk. De bakker gaat meer verdienen als hij meer rijke klanten heeft. Ons hele economische bestel gaat dan wel op de schop natuurlijk. Dat is namelijk gebaseerd op de waarde van de producten en niet op de waarde van de klant.
In ons geval zouden we dus meer rekenen voor hetzelfde product voor jongeren uit 'rijkere' gemeenten, of gemeenten die hogere indicaties afgeven. Het stuitte mij tegen de borst.
Het was pas het begin. De gemeente Rotterdam had meer veranderingen in petto, die het reddingsbootje voor deze jongeren in moeilijker vaarwater brachten.
Wordt vervolgd...
In april 2019 pakte de gemeente Rotterdam ons schooltje voor thuiszittende-leerlingen-in-de- leerplichtige-leeftijd af. De gemeente beloofde plechtig er een leerrechtpilot van te maken in de geest van Acato (!) De rode loper lag uit voor alle kinderen. De gemeenteraad beloofde een vinger aan de pols te zullen houden. De gemeenteraad zou de verantwoordelijke wethouder controleren.
Afgelopen jaar echter, sinds Acato uit het project werd gezet, dwaalden er slechts negen leerlingen door de lege lokalen. De zogenaamde leerrechtpilot is nooit van de grond gekomen. Het pand, met een oppervlak van bijna 800m2 kost de Rotterdamse gemeenschap zo'n 80.000 euro per jaar. Ondertussen stijgt het aantal thuiszitters en artikel 5a kinderen in Rotterdam alleen maar.
De ouders deden destijds een beroep op het democratische instrument dat bedoeld is om burgers die zich benadeeld voelen door hun overheid, bij te staan: De OMBUDSMAN. Dat was op 4 april 2019.
Al dertien maanden en dertien dagen wachten deze ouders vergeefs op antwoord.
Zou er ooit iemand komen die het voor onze kinderen opneemt?
zaterdag 4 april 2020
Wereld-autismedag en een prijs!
Op donderdag 2 april was het wereldautismedag en het was de dag dat ik de autisme vriendelijkheidsprijs ‘Leraar’ 2020 toegekend heb gekregen van de Nederlandse Vereniging voor Autisme, de NVA. Ik wil de mensen die mij deze prijs gunnen heel hartelijk danken.
De prijs heb ik opgedragen aan de medewerkers van Acato.
Acato heeft nu meer dan 20 leerlingen. De meeste van onze jongeren hebben hun school vroegtijdig moeten verlaten. Bij Acato wordt weer geleerd, er worden vriendschappen gesloten en er wordt ook veel plezier gemaakt. Het is dankzij de medewerkers en dankzij deze jongeren een vrolijke plek om te zijn.
We zijn met het schooltje door diepe dalen gegaan, veroorzaakt door geldgebrek en onlogische regelgeving, maar de leraren van het eerste uur zijn er nog steeds. Er hebben zich ondanks alle tegenslag zelfs veel nieuwe mensen gemeld om een helpende hand te bieden. Dankzij deze bevlogen medewerkers bestaat Acato!
Daarom draag ik deze mooie prijs graag aan hen op.
donderdag 2 april 2020
Twee dingen die ik heel graag wil onthouden van de Corona tijd... en ik hoop... ik hoop ...
Wat ik heel graag wil onthouden van deze Corona-tijd ...
zijn de lieve snoetjes op tv. Schattige kleine meisjes van acht, negen jaar oud die vertellen over het thuiszitten. Ze missen school. Ze missen natuurlijk het leren. Maar meer nog missen ze hun vriendinnetjes. Het plezier in de klas. Ze zitten graag op school omdat ze dan plezier maken en avonturen beleven. Ze kletsen natuurlijk stiekem in de klas als de juf even niet oplet. En in de pauze spelen ze met elkaar op het schoolplein. Als de schooldag voorbij is, is er ook nog vaak tijd om met elkaar te spelen op het plein omdat de ouders nog even staan te kletsen. En vaak gaat een vriendinnetje mee naar huis.
Dat mag en kan nu allemaal niet meer. Dat begrijpt iedereen. We kunnen het ons allemaal zo goed voorstellen dat het nodig is, maar we begrijpen vooral zo goed wat de kinderen vertellen. En we leven mee. Ook de leerkrachten beamen dat het online lesgeven weliswaar een mooie tijdelijke oplossing is, maar dat kinderen toch echt vooral naar school komen voor al het andere. Het gezellige gedoe op school. Daar gaat het vooral om. Dat is onmisbaar voor de ontwikkeling van ieder kind.
Straks als al deze kinderen weer terug naar school mogen, blijft een gedeelte thuis. Dezelfde kinderen die voordat het Corona-virus uitbrak niet naar school gingen, zullen ook, als we allemaal genezen zijn van het virus, thuis bijven.
En ik hoop ... ik hoop, dat we niet vergeten hoe het was. Dat we niet vergeten hoe het voelde. Dat we niet vergeten wat we zeiden ... over thuiszitten ... hoe erg dat is ...
En wat ik ook heel graag wil onthouden is hoe makkelijk het was, tijdens deze corona-crisis, om de regels los te laten. Voor onze kinderen. Hoe makkelijk het was om geld uit te delen omdat mensen het moeilijk hadden.
De wereld stopte niet met draaien omdat kinderen zonder een centraal schriftelijk examen toch een einddiploma kregen.
Er ontplofte niet ineens iets toen er besloten werd dat de eerstejaarsstudenten van het HBO, met of zonder voldoende punten, allemaal door mochten naar het tweede jaar.
Ik hoop zo dat we deze tijd niet vergeten ... voor de kinderen die straks weer thuis zitten ... die altijd ondergeschikt waren aan de regels ... die opgeofferd werden aan de regels...
Laten we met z'n allen deze tijd niet vergeten. Deze tijd die weliswaar zwaar is, maar ook een tijd is waarin alles kan. Voor de mensen. Omdat mensen belangrijker zijn dan geld. Belangrijker dan regels.
En ik hoop ... ik hoop ...
Voor onze kinderen ...
zijn de lieve snoetjes op tv. Schattige kleine meisjes van acht, negen jaar oud die vertellen over het thuiszitten. Ze missen school. Ze missen natuurlijk het leren. Maar meer nog missen ze hun vriendinnetjes. Het plezier in de klas. Ze zitten graag op school omdat ze dan plezier maken en avonturen beleven. Ze kletsen natuurlijk stiekem in de klas als de juf even niet oplet. En in de pauze spelen ze met elkaar op het schoolplein. Als de schooldag voorbij is, is er ook nog vaak tijd om met elkaar te spelen op het plein omdat de ouders nog even staan te kletsen. En vaak gaat een vriendinnetje mee naar huis.
Dat mag en kan nu allemaal niet meer. Dat begrijpt iedereen. We kunnen het ons allemaal zo goed voorstellen dat het nodig is, maar we begrijpen vooral zo goed wat de kinderen vertellen. En we leven mee. Ook de leerkrachten beamen dat het online lesgeven weliswaar een mooie tijdelijke oplossing is, maar dat kinderen toch echt vooral naar school komen voor al het andere. Het gezellige gedoe op school. Daar gaat het vooral om. Dat is onmisbaar voor de ontwikkeling van ieder kind.
Straks als al deze kinderen weer terug naar school mogen, blijft een gedeelte thuis. Dezelfde kinderen die voordat het Corona-virus uitbrak niet naar school gingen, zullen ook, als we allemaal genezen zijn van het virus, thuis bijven.
En ik hoop ... ik hoop, dat we niet vergeten hoe het was. Dat we niet vergeten hoe het voelde. Dat we niet vergeten wat we zeiden ... over thuiszitten ... hoe erg dat is ...
En wat ik ook heel graag wil onthouden is hoe makkelijk het was, tijdens deze corona-crisis, om de regels los te laten. Voor onze kinderen. Hoe makkelijk het was om geld uit te delen omdat mensen het moeilijk hadden.
De wereld stopte niet met draaien omdat kinderen zonder een centraal schriftelijk examen toch een einddiploma kregen.
Er ontplofte niet ineens iets toen er besloten werd dat de eerstejaarsstudenten van het HBO, met of zonder voldoende punten, allemaal door mochten naar het tweede jaar.
Ik hoop zo dat we deze tijd niet vergeten ... voor de kinderen die straks weer thuis zitten ... die altijd ondergeschikt waren aan de regels ... die opgeofferd werden aan de regels...
Laten we met z'n allen deze tijd niet vergeten. Deze tijd die weliswaar zwaar is, maar ook een tijd is waarin alles kan. Voor de mensen. Omdat mensen belangrijker zijn dan geld. Belangrijker dan regels.
En ik hoop ... ik hoop ...
Voor onze kinderen ...
Abonneren op:
Posts (Atom)