David tegen Goliath

Inmiddels heb ik van het ministerie bevestigd gekregen dat ook de nieuwe wet passend onderwijs -net als die vorige met de rugzakjes- niet wordt gehandhaafd. In writing.

Rotterdam heeft een plaatsingswijzer die in flagrante tegenspraak is met de wet. Ik heb mij daar als GMR lid van BOOR druk over gemaakt. De inspectie heeft er ook het nodige over geventileerd. Maar het was allemaal paarlen voor de zwijnen. De inspectie maakte duidelijk dat ze slechts adviseren en niet handhaven. Het bestuur van BOOR, die de commissie van FOKOR voorzat,  legde dit advies beleefd naast zich neer en Rotterdam heeft nu een plaatsingswijzer die expliciet onderscheid maakt tussen goedgekeurde kinderen en kneuzen.
De school van mijn jongste zoon Steven zag eindelijk de kans schoon. Wordt het in de plaatsingswijzer nog met bedekte termen een beetje verdoezeld wat de uiteindelijke bedoeling van dit gedrocht nou eigenlijk is, op het Wolfert Dalton staat het onverbloemd. Daar staat bij de aanmeldingsprocedure gewoon botweg:

Om toegelaten te kunnen worden tot de brugklas van Wolfert Dalton moet aan de volgende eisen worden voldaan:

De leerling heeft één van de volgende adviezen van de basisschool, volgens de richtlijnen voor advisering en plaatsing voor onderwijsniveau uit de Rotterdamse Plaatsingswijzer (zie www.fokor.nl):

• vwo (eventueel dubbel advies: havo-vwo)
• havo (eventueel dubbel advies: mavo-havo of vmbo tl-havo)
• vmbo-theoretische leerweg of mavo

• Er is geen LWOO- of Speciaal Onderwijs-indicatie

Voor leerlingen met een specifieke onderwijsbehoefte en/of Leerling Gebonden Financiering (LGF) geldt een afwijkende procedure. Deze staat onder de reguliere procedure op deze pagina beschreven.

Voor u en mij is het strafbaar als we de wet overtreden. Voor schoolbesturen niet. Schoolbesturen worden met onze belastingcenten betaald en in ruil daarvoor verwachten wij dat ze goed voor onze kinderen zullen zorgen. Maar, beste ouder, die zorg is volstrekt willekeurig, want schoolbesturen staan boven de wet.
Wat onze overheid betreft zijn onze kinderen vogelvrij. Zoals het ministerie het verwoord:

Helaas is er geen instantie die hier handhavend optreedt. In het geval van Rotterdam is Fokor verantwoordelijk voor de inhoud op de website en de plaatsingswijzer. FOKOR is de vereniging voor samenwerkende schoolbesturen voor (speciaal) basis- en (speciaal) voortgezet onderwijs in Rotterdam. Ik adviseer u contact met Fokor op te nemen en daar uw klacht neer leggen.

Moeder, ga jij effe de wet handhaven? De overheid heeft daar geen zin in namelijk.

Manifestatie Thuiszitters tellen, of: wie gelooft er nog in schoolbesturen?
Er zijn in Nederland in ieder geval nog moeders met geloof in de zaak.
Afgelopen week protesteerde Thuiszitters-tellen in Den Haag om de reden die in de naam besloten ligt. Een initiatief van strijdende moeders met vertrouwen in een betere toekomst voor onze kinderen. Ik heb er een enorme bewondering voor.

In Den Haag was ik van de partij. Ik had een leuke foto van Cato op een protestbord geplakt met de tekst: 'Cato 19 jaar, 3 jaar thuis, geen startkwalificatie.'
Een ieder die Cato kent weet dat zij nooit een startkwalificatie zal kunnen halen. Maar dat is nou juist de reden waarom aan haar onderwijs ontzegd wordt. Vreemd genoeg staat in geen enkel verdrag waar Nederland haar handtekening onder gezet heeft, dat gehandicapte kinderen die er niet in slagen om bijvoorbeeld rekenniveau 1F te halen geen recht zouden hebben op onderwijs. In Nederland is dat echter wel zo. Op het speciaal onderwijs in Nederland draaien de leerkrachten een programma af dat tot resultaten moet leiden. Als je kind dat programma niet kan volgen, dan is het er niet gewenst.

De manifestatie: Ik stond tot mijn grote verrassing naast dé Hoofdinspecteur Primair Onderwijs en Speciaal Onderwijs, de heer Arnold Jonk. We luisterden samen naar een kleine jongen van een jaar of 12? die op het podium een prachtig zelf geschreven gedicht voorlas aan de staatssecretaris. De heer Dekker hoorde het geduldig aan maar raakte overduidelijk niet in beroering. De heer Jonk wel. Die riep uit, tot niemand in het bijzonder: "Waarom kan dit kind niet naar school!"
Ik kon alleen maar beamen dat dat inderdaad heel raar is.

Uiteraard greep ik de gelegenheid aan om de heer Jonk te bevragen over de Rotterdams Plaatsingswijzer. De heer Jonk wist onmiddellijk waar ik het over had. "Inderdaad, de Rotterdamse Plaatsingswijzer van afgelopen jaar was in strijd met de wet. Ja, ja, de Zorgplicht wordt erin omzeild. Nee, nee, dat mag niet. Maar daar hebben we wat over gezegd!"

De Rotterdams schoolbesturen hebben vorig jaar beloofd alle adviezen en opmerkingen ter harte te  zullen nemen en dit jaar een nieuwe plaatsingswijzer te presenteren die recht doet aan de nieuwe wet passend onderwijs. Dat is inmiddels gebeurd, in concept. In de nieuwe plaatsingswijzer hebben de schoolbesturen alweer een manier gevonden om de Zorgplicht te omzeilen.

Wat ik zo bijzonder vind is dat die moeders zo strijdbaar blijven. Dat is bewonderenswaardig. Want: wie gelooft er nou nog in schoolbesturen? Wie gelooft er nog in goede wil?

16.000 keer één kind
Al jaren zwerft in de media de wetenschap rond dat er 16.000 kinderen in Nederland niet naar school gaan. Wie nauwkeuriger leest wordt onmiddellijk in verwarring gebracht. Klopt dat getal wel? Zijn het er niet veel meer? Want er blijken vele soorten 'thuiszitters' te zijn. Met of zonder vrijstelling, thuis-lerend, thuis-kniezend, thuis buitengesloten, of gewoon niet leerbaar verklaard. Het zijn er veel, daar is iedereen het over eens. Landelijk. Landelijk zijn het er veel. Per school niet. Per school zijn het er één of twee. Over een tijdsbestek van laten we zeggen vier jaar zijn het er misschien zes op een school van duizend leerlingen? Het zijn de leerlingen waarvan men zegt: "Met deze gaat het echt niet. Wij doen als school enorm ons best; kijk maar: we hebben 16 kinderen met een diagnose. Die zitten allemaal gewoon in de klas. Maar met dit kind is iets ergers aan de hand. Daar kunnen we niks mee."
"Klopt,"  zegt de inspectie, "dit is een hele goede school. 90% Geslaagden. 80% van de zorgleerlingen zijn geslaagd; kortom: een hele goede school. Met dit kind zijn ze eenvoudigweg handelingverlegen."

Dat ene kind is er één van de zestienduizend. Het zijn die eenlingen die samen de discussie bepalen die nooit opgelost gaat worden, omdat deze kinderen per school een verwaarloosbaar aantal vormen.

Ik zit in de GMR van BOOR-VO (Bestuur Openbaar Onderwijs Rotterdam) en probeer in die vergaderingen al een poosje het bestuur voor dit onderwerp te interesseren. Bijvoorbeeld: Vorig jaar maakte FOKOR een nieuwe plaatsingswijzer, vanwege! de nieuwe wet Passend Onderwijs. FOKOR 'is de vereniging voor samenwerkende schoolbesturen voor primair en voortgezet onderwijs in Rotterdam'. Niet te verwarren met het Samenwerkingsverband van Rotterdam voor voortgezet onderwijs; dat heet Koers-VO.
FOKOR dus: De plaatsingswijzer die door de Rotterdams besturen werd aangenomen was in strijd met de wet. Het belangrijkste component van de nieuwe wet: de ZORGPLICHT, was er in zorgvuldig omzeild. Ik heb er een jaar lang vruchteloos over gezeurd. Ik heb de inspectie gebeld. Die was er van op de hoogte, maar de plaatsingswijzer bleef. Er werd wel beloofd dat er dit jaar een nieuwe gemaakt zou worden.

Dit nieuwe schooljaar ben ik weer met frisse tegenzin op de barricaden geklommen. Om mij ter wille te zijn kwam bij de eerste vergadering de directeur Zorg tekst en uitleg geven. Ik had een lijstje vragen ingediend en daar kreeg ik netjes, maar karig antwoord op. De boodschap was: alles gaat geweldig. Mijn pleidooi voor de eenlingen werd niet gehoord. De zorg voor kinderen met een ontwikkelingsstoornis moet volgens het subsidiariteitsbeginsel op school worden ingericht. Daar heeft het bestuur niets mee van doen. Vreemd genoeg wordt de kwaliteit van het onderwijs aan  kinderen die gewoon in de maat lopen wel in beleidsplannen en koersdocumenten gegoten.

Dat ene kind staat alleen en blijft alleen, omdat schoolbesturen hun hoofd afwenden. Dat is veel goedkoper. En met 90% geslaagden kun je een potje breken bij de inspectie.

Een nieuw gat in de markt: de schooldetective

Ondernemend Nederland opgelet, dankzij Passend Onderwijs is er een nieuw gat in de markt. Laat mij u inspireren.

Sinds 1 augustus is er een nieuwe wet van kracht. Dat kan u niet zijn ontgaan: De wet Passend Onderwijs. Eén van de belangrijkste pijlers van deze wet die het probleem van de thuiszittende kinderen moet oplossen, is de Zorgplicht met een hoofdletter. Scholen hebben vanaf 1 augustus dit jaar nog nadrukkelijker zorgplicht dan eerst. Als een school een kind wil wegsturen mag dat wel maar dan moet die school ervoor zorgen dat dat kind een passende plek krijgt op een andere school.  Wij ouders weten natuurlijk allemaal dat daar geen bliksem van terecht gaat komen, maar de variaties van dat falen zijn reuze geestig om te belichten.

Het begint al met de taalbarrière. En dan heb ik het niet over Turks of Arabisch, maar gewoon Nederlands en het Ikhebgeenzininjouwkindschooltaal. 

"Ik wil mijn dochter hier graag aanmelden. Ze heeft Ass en ADHD."
"Dan kunt u haar beter niet aanmelden."
"Maar ik wilde haar wel graag aanmelden, want haar broertje zit hier ook en het is maar vijf minuten fietsen."
"U kunt haar echt beter niet aanmelden. Weet u, we hebben hier ervaring mee. Uw dochter wordt hier heus niet gelukkig."

In de meeste gevallen zal het gesprek op de volgende wijze verder gaan:
"O, maar wat moet ik dan doen?"
"U kunt het op een andere school proberen."
"O, dank u wel. Goedemiddag."
"Ja dag hoor."
Als moeder is vertrokken maakt de schooldirecteur een rondedansje want hij heeft er weer eentje buiten de deur weten te houden. Het kind is namelijk niet aangemeld en dus is er ook geen Zorgplicht met een hoofdletter. Lekker niet.

Er zijn mensen die denken dat het zo zal gaan:
"Ik wil mijn dochter hier graag aanmelden. Ze heeft Ass en ADHD."
"Dan kunt u haar beter niet aanmelden."
"Maar ik wilde haar wel graag aanmelden, want haar broertje zit hier ook en het is maar vijf minuten fietsen."
"U kunt haar echt beter niet aanmelden. Weet u, we hebben hier ervaring mee. Uw dochter wordt hier heus niet gelukkig."
"Nou moet u potverkoffie ophouden. Ik meld haar aan en daarmee basta. U heeft vanaf nu een Zorgplicht met een hoofdletter dus ga maar uitleggen waarom u vindt dat u mijn kind niet op uw school wilt hebben."

De mensen die denken dat het zo zal gaan moeten hun bovenkamer laten nakijken. Maar goed stel je voor...
Een beetje slimme schooldirecteur heeft dan overigens nog steeds een vluchtroute:

"Ehh, tja als u zo begint."
"Ja zo begin ik ja, er is een nieuwe wet hoor. Is u dat al opgevallen?"
"O nou ehh weet u. We zitten vol. Ja, alle plaatsen bezet. Jammer he?"

Als een school vol zit vervalt de Zorgplicht met een hoofdletter. Is het niet geniaal? Ik heb de helpdesk Passend Onderwijs van het ministerie om uitleg gevraagd. En hier ligt de uitdaging voor ondernemend Nederland:

De helpdesk zegt er namelijk het volgende over:
"Bij aanmelding van een leerling hoeft dan niet aan de zorgplicht te worden voldaan. U moet daarbij wel opletten dat direct bij aanmelding de maximumcapaciteit is bereikt (en niet gedurende de zes weken onderzoek naar de zorgvraag, terwijl ondertussen andere leerlingen wel worden aangenomen)."

De schooldetective. Het wordt een geheel nieuwe professie. Ik zou er zelf wel mee willen beginnen. Je vermomt jezelf als conciërge in een stofjas en dan werk je je al prullenbakken legend richting het kantoor van de leerlingenadministratie. Daar pap je dan aan met de mevrouw van de inlogcodes. Uit Mission Impossible weet ik dat laxeermiddel het meest effectief is. Kluister de nijvere administratrice een ochtend aan de wc, breek in op haar computer, tel de nieuwe aanmeldingen en vergeet niet er een kopie van te maken op de meegebrachte usb-stick.

Kijk, dan komt moeder goed beslagen ten ijs.
Om op hetzelfde punt te beginnen:
"Ehh, tja als u zo begint."
"Ja zo begin ik ja, er is een nieuwe wet hoor. Is u dat al opgevallen?"
"O nou ehh weet u. We zitten vol. Ja, alle plaatsen bezet. Jammer he?"
"O ja? Nou mijnheer de schooldirecteur, ik heb hier de aanmeldingen van uw school op een stick. U zit helemaal niet vol! U belazert de kluit."
"O hemel, nu heeft u mij echt klem hoor."
"Haha! Dat dacht ik. Gaan we nu zaken doen? Ik dacht het wel hè?"

Ik zie het weer helemaal zitten. Binnenkort zit echt geen enkel kind meer thuis!

Over een jaar zit geen enkele autist meer op school

Voor iemand die schrijft is het prettig als er daags nadat je een boute voorspelling in een stukje zet, deze al bevestigd wordt in de media. Het is stomvervelend als zoiets pas jaren later gebeurd. Zeker in het geval van mijn onderwerp; Passend Onderwijs voor autisten.

Gisteren besteedde Nieuwsuur er uitgebreid tijd aan, niet aan mij of aan mijn beweringen, maar aan het onderwerp. In Groningen namelijk hebben de schooldirecties met boerenslimheid de nieuwe wet aangegrepen om de kinderen die al tot hun verantwoordelijkheid behoorden, eruit te mieteren.

Voor de overheid is de nieuwe wet een kans om de thuiszittende kinderen weer naar school te krijgen, maar voor de scholen is het juist een kans om er eens en voor altijd vanaf te komen. Zouden die twee vooraf overlegd hebben eigenlijk? De minister en de scholen?

Zoals wel vaker voorkomt, vindt de moeder van twee van die kinderen, na heel lang en vooral ver zoeken, 80(!) kilometer verderop een school die het wel kan. Wie meent dat die school 80 kilometer verderop over iets heel bijzonders beschikt wat die scholen in Groningen allemaal niet in huis hebben, moet zich laten nakijken. Het enige bijzondere aan die school is vermoedelijk de welwillendheid van de directie. En daar moet een van die kinderen nu twee uur voor reizen.

Wat ik zo verbijsterend vind is dat er dan niemand verontwaardigd opstaat; geen enkel gewichtig persoon al dan niet in uniform met een knuppeltje liefst en een stuk zeep; om die scholen in Groningen de oren te wassen.

We hebben wel een nieuwe wet, eentje die helemaal anders heet te zijn dan de vorige, maar we blijven met dezelfde niet functionerende volslagen obsolete handhavers zitten:

Leerplicht is bij de wet aangesteld om ouders die hun kinderen niet naar school sturen te bestraffen of voor de rechter te slepen. Maar het gaat hier juist over ouders die door het hele land lopen te leuren met hun kroost. Scholen houden vrolijk de deur dicht en moeder krijgt vervolgens leerplicht op bezoek.

De Onderwijsinspectie gaat alleen naar scholen die niet functioneren. Scholen met een slagingspercentage van 98% krijgen geen inspectie over de vloer als ze een paar autisten of ADHD-ers weren: “Die school presteert zo goed. Ze zullen het daar wel weten.”

“Als zo’n school zich handelingesverlegen verklaart dan kunnen wij er ook niets aandoen.”

“En bovendien mevrouw, de inspectie komt niet in actie voor individuele gevallen.”

Het zijn altijd individuele gevallen. Er zitten geen 10.000 kinderen thuis, nee, er zit tienduizend keer één kind thuis. En dat kind heeft geen schijn van kans. Goeie scholen willen zo’n kind niet hebben en op een slechte school wordt het diep ongelukkig.

Dan hebben we natuurlijk nog Onderwijsgeschillen. Die kwam ook even aan het woord in Nieuwsuur. Ik ben daar geweest, bij die club. De school voor Speciaal Onderwijs wilde namelijk van mijn dochter Cato af. Daarover mag je je dan beklagen bij Onderwijsgeschillen. Dan zit je als moeder, alleen, naast de complete directie van de school tegenover een commissie van drie mensen en een secretaris. Ik had een vriendin en een zusje meegnomen. Voor de morele steun. Al mijn klachten werden ongegrond verklaard op één na. Zelfs mijn klacht over het feit dat Cato gepest werd en dat ze bij niemand terecht kon op school om haar nood te klagen, werd afgewezen. Volgens de school werd ze niet gepest en ik kon het daar voor de commissie niet bewijzen. Ik kreeg wel de les gelezen door een van de commissieleden. Ik moest een psycholoog laten meekijken, want de situatie was onveilig voor Cato. Maar mijn klacht was toch ongegrond.

Voor Cato’s onderwijs deed deze commissie niets. Ze moesten mijn (opgeschreven en op band opgenomen) woorden verdraaien om de conclusies plausibel te maken.

Cato heeft daarna nog een klein jaar op deze school gezeten. Ze werd eenzaam en alleen in de bibliotheek gezet en van alle lessen buiten gesloten. Ze werd zo verdrietig, dat ik haar van school moest halen. Onderwijsgeschillen had verder geen enkele belangstelling.

De vorige wet ging onderuit door het gebrek aan handhaving en dat zal bij de wet Passend Onderwijs net zo gebeuren. Passend Onderwijs heeft pas een kans als Leerplicht, Inspectie, Gedragswerk, Onderwijsconsulenten, Onderwijsgeschillen enzovoort worden omgesmeed tot een controleorgaan dat recht doet aan het doel van de nieuwe wet, namelijk: alle kinderen in Nederland hebben recht op passend onderwijs en dat moeten ze krijgen op een leuke school waar ze welkom zijn en waar ze lopend of op de fiets naar toe kunnen.

Goede bedoelingen 1 en 2

Gisteren was ik aanwezig bij de presentatie van het boek “Iedereen aan Boord. Samen werken aan passend onderwijs voor kinderen voor wie dat niet vanzelf spreekt” geschreven door twee heren van de Stichting Gedragswerk, Jos van der Horst en Bart van Kessel. Het boek heb ik nog niet gelezen dus over de inhoud zal ik voor nu zwijgen, maar ik wil  wel wat kwijt over de presentatie.

Zoals altijd waren de sprekers geïnspireerd door de goede wil van mensen. De schrijvers van het boek legden beeldend uit wat in hun optiek mis gaat gedurende het proces dat als eindresultaat een thuiszittend kind heeft. De ervaringen waar ze uit putten en waar dit boek op gebaseerd is, beginnen altijd op het moment dat er al een conflict is en de partijen; ouders, school en soms zelfs advocaten; als kemphanen tegenover elkaar staan. De kernvraag: hoe krijg je het kind weer op school, is de legitimatie van de bemoeienissen van  Gedragswerk. En dat is precies de reden waarom  ik denk dat ook dit boek, hoe goed bedoeld ook, het kind niet zal redden.

Het proces dat leidt tot de ruzie beschrijft niemand. Waar twee vechten hebben twee schuld nietwaar? “De ouders zeggen dit en de school zegt dat!” Tijdens de presentatie werd een beeldend rollenspel ten tonele gevoerd waarin een agressieve vader een bevende IB-er afbekt. Dat proces wil Gedragswerk onder andere in goede banen leiden door de IB-er professioneel handelen bij te brengen. Maar zolang het ontstaan van het conflict niet interessant gevonden wordt zal Gedragswerk maar weinig bereiken.

Er zijn een paar redenen aan te voeren waarom passend onderwijs ondanks de inspanningen van Gedragswerk niet zal slagen.

Ten eerste ontbreekt het juist aan goede wil. Scholen willen geen kinderen waar wat mee is . Die kinderen vormen een bedreiging voor de eindresultaten en zolang dat een gegeven is, is elk project gedoemd te mislukken. Kinderen zouden namelijk te allen tijde welkom moeten zijn op scholen.

Ten tweede meent de overheid dat kinderen reparabel zijn. En dit belachelijke idee hebben ze de scholen en de erom heen hangende semi-professionals opgelegd.  Zo beweerde een van de schrijvers, die ik overigens niet onder de semi-professionals wil scharen, dat als een kind in groep 3 niet leert lezen er sprake is van een taal-spraak stoornis en dat je dan gewoon cluster 2 moet inschakelen want dan komt alles goed. Cluster 2 is een typisch voorbeeld van een semi-professional. Lees de website van de overheid er maar op na: er is geen aanvullende opleiding nodig om bij cluster 2 te mogen werken. Afgezien van de volstrekte ondeskundigheid van cluster 2, is er geen sprake van een ontwikkelingsstoornis als het zo eenvoudig zou zijn.

Dat laatste bepaalt het functioneren van Gedragswerk en straks dat van Passend Onderwijs: Een kind mag wel een probleem hebben maar daar willen we niet te lang last van hebben. En dat staat haaks op het probleem van een kind met een ontwikkelingsstoornis. Dat heeft daar namelijk minstens zo’n zesentwintig jaar last van.

Uiteraard was er een kers op de taart. Ik ben altijd zo blij als de overheid bij dit soort gelegenheden haar mond open doet want dan krijg je het grote falen in een paar zinnen on a silver platter.

Goede bedoelingen 2

Het Grote Falen

De hoge ambtenaar die het eerste exemplaar van het boek aangeboden kreeg legde uit waarom de vorige wet was mislukt: Het doel van de vorige wet was precies dezelfde als die van de nieuwe Wet Passend Onderwijs namelijk: het terugdringen van het aantal kinderen dat naar het Speciaal Onderwijs wordt verwezen en het terugdringen van het aantal kinderen dat thuis komt te zitten. Het terugdringen van het aantal Speciaal Onderwijs kinderen mislukte omdat de scholen binnen de kortste keren precies door hadden hoe je een Speciaal Onderwijsindicatie aanvraagt waarmee ze de felbegeerde Rugzak binnen hengelden met als gevolg dat het aantal Speciaal Onderwijs kinderen explosief steeg. Tegelijkertijd bleef het aantal thuiszittende kinderen gelijk. Aldus de hoge ambtenaar.

Hierin zit de oorzaak van het enorme falen besloten. De overheid handhaaft haar eigen wetten niet en de motieven van de scholen zijn verre van zuiver.

Het mag een ieder dan ook verbazen dat de nieuwe wet weer blindelings uitgaat van goede wil, maar, zo sprak de bevlogen ambtenaar: we hebben wel iets veranderd: “De scholen hebben nu een zorgplicht.” De scholen moeten de kinderen nu een plek geven.

Ten eerste hadden de scholen in de vorige wet die Zorgplicht ook en dat hielp geen bliksem want de ouders moesten het zelf afdwingen. Ten tweede heeft de overheid blijkbaar geen idee hoe scholen van lastige kinderen af weten te komen. De overheid kent de formules niet. Een school zegt niet:

“Wij willen uw kind niet.”

Een school zegt:

“U kunt uw kind beter niet aanmelden want we zijn bang dat hij heel ongelukkig wordt hier.”

Mag ik vragen wat we aan een Zorgplicht hebben als ouders dan maar besluiten ergens anders te gaan ‘proberen’?

Een school zegt niet:

“Uw kind moet van school. We schrijven hem hier uit.”

Een school zegt:

“U kunt uw kind beter van school halen want we kunnen echt niets meer voor hem doen. Het is heus beter. Hij wordt hier zo ongelukkig.”

Wat hebben we aan een Zorgplicht als de ouders dan besluiten om ‘vrijwillig’ het kind van school te halen?

En dan begint het conflict. En dan zegt de school: “Dat hebben wij nooit gezegd. Dat heeft u verkeerd begrepen.” Vervolgens gaan de ouders schreeuwen en zegt de onderwijsconsulent of sparringpartner of jeugdzorg, dat er een complex probleem ligt.

In de nieuwe wet is de Rugzak verdwenen. De steekpenningen uit de Rugzak die voor sommige kinderen een soort van redding betekenden zitten nu in een grote pot bij het Samenwerkingsverband. Kinderen met leerproblemen zijn er nog steeds maar we mogen niet meer zeggen waar dit door wordt veroorzaakt. De etiketten moeten er af. En van de scholen die zonder dat ze ooit verantwoording hoefden af te leggen voor het enorme falen in hun opdracht, wordt wederom enkel goede wil gevraagd.

De hoge ambtenaar besloot met de verlossende woorden: “We gaan er van uit dat het probleem van thuiszittende kinderen nooit zal worden opgelost. Thuiszittende kinderen zullen er altijd zijn.”

En hij waste zijn handen in onschuld..

Arme kinderen

Arme, arme kinderen.

Congres Steunpunt Autisme Noordelijk Zuid-Holland

Inmiddels is het schooltje verhuisd en zit Cato in een veel mooiere ruimte waar ze naast schilderen ook kan koken en bakken. Helemaal prachtig. Hoewel menig lezer zal begrijpen dat de hele troep niet hokuspokuspas verhuisd was en dat de nieuwe route naar school voor Cato een hindernis van formaat vormde, is dit alles al weer lang vergeten. Ik wilde er wel over vertellen maar die noodzaak is naar de achtergrond verdrongen door het congres van het Steunpunt Autisme dat ik kort geleden bijwoonde.

Bouwen we scholen voor de kinderen of baren we kinderen voor de scholen? Ik weet het niet meer, eerlijk gezegd.
Het congres had als titel: "Thuis met autisme, wie zit er mee?" en ging over het thuiszittersprobleem. Veel van de thuiszitters blijken een autismespectrumstoornis te hebben namelijk. Wie verrast dat niet?

De inspanningen van het Steunpunt zijn prijzenswaardig en de sprekers van het congres waren, een enkele uitzondering daargelaten, bevlogen. De mensen in de zaal kwamen vrijwel allemaal uit het veld zoals dat heet. Een enkele moeder zoals ik, met een kind dat niemand wil, had zich tussen de professionals gewaagd.
Tijdens dit soort bijeenkomsten raak ik altijd enigszins in de war. De tegenstrijdigheden zijn zo enorm dat ik ze bijna over het hoofd zie.
De sprekers hadden zich ten doel gesteld de zaal uit te leggen hoe je kinderen met autisme binnen de muren van een school kunt houden. Dit is een prachtig streven alleen zit de zaal bij dit soort lezingen altijd vol met mensen die allang weten hoe je dat doet. De schoolbesturen die kinderen met een stoornis buiten de deur houden bezoeken dergelijke congressen niet. Hoe meer ervoor nodig is om een autistisch kind onderwijs te gunnen, hoe groter de weerstand van een school met ambitie.

De voorzitter van de vereniging van leerplichtambtenaren Ingrado, gaf blijk van enorme betrokkenheid maar ze deed een hele merkwaardige uitspraak. Ze zei: "Over één ding zijn we het allemaal wel eens: de scholen dwingen om kinderen op te nemen heeft geen zin." Deze zin raakte mij tussen de ogen. Ik had een kwartier nodig om ervan bij te komen. Tijdens de pauze sprak ik een leerplichtambtenaar die mij een verhaal vertelde over een jongetje dat op geen enkele school in zijn directe omgeving welkom was. Dankzij de tussenkomst van leerplicht was er een school twintig (of dertig, ik weet het niet meer) kilometer verderop gevonden. En nu kon het kind toch naar school. De leerplichtambtenaar vond dit een goede oplossing. Dat dit kind dagelijks een enorme afstand moet reizen en dat de kinderen uit zijn straat allemaal gezellig bij elkaar op de school in de buurt zitten en hij alleen ergens anders, is blijkbaar van geen gewicht. Maar ik verbaas mij nog het meest over de vanzelfsprekendheid waarmee geaccepteerd wordt dat scholen een kind wegsturen. Als die school twintig kilometer verderop het wel kan waarom kan die school in de buurt het dan niet? Waarom hoeft een school zich nooit te verantwoorden?

Zolang scholen niet gedwongen worden, zolang scholen zich niet hoeven te verantwoorden, zolang scholen van besturen zijn die zichzelf als prioriteit stellen in plaats van de kinderen, zolang de Minister de mensenrechten niet respecteert en verantwoordelijkheid neemt, wordt dit probleem nooit opgelost. Dan staat het Steunpunt, leerplicht en consultant hierenmedaar enkel voor eigen parochie te preken en zitten de kinderen intussen thuis.

De grootste tegenstrijdigheid van de dag zat hem in het feit dat kinderen helemaal geen etiketten meer mogen hebben van de minister. De NVA wordt dan de vereniging van de anoniemen. Kinderen falen straks gewoon zonder gewichtige reden en de scholen mogen falende kinderen wegsturen want de minister wil 100 procent geslaagden. Over een jaar zit er geen enkele autist meer op school.