Deel 1 De moeder. november 2017

> Met Sas Boot

>> Met Nora Jansen. Mag ik u wel even storen?

> Natuurlijk 

>> Oh wat fijn. Het zit namelijk zo: ik zag zojuist het artikel in de krant over Acato en ik dacht, misschien is dit iets voor mijn zoon. Mijn zoon zit namelijk al bijna twee jaar thuis.

> Lieve hemel. Hoe oud is uw zoon?

>> 14

> Oh dat is wel wat jong. Onze leerlingen zijn eigenlijk allemaal 18 plus. Wat erg dat uw zoon al zo lang thuis zit. 

>> Ja het is vreselijk. Hij doet helemaal niets meer. Hij is depressief. Hij wil niet meer leven. Ze hebben het nu over opname. 

Van de school horen we al meer dan een jaar niets meer. We hebben met leerplicht gebeld, maar die doen ook helemaal niets. Bij het samenwerkingsverband krijg je niet eens iemand aan de telefoon. We hebben de inspectie gebeld. Niemand doet iets voor ons.

> Maar staat uw zoon nog wel ingeschreven op school?

>> Ja! En dat vind ik zo schandelijk! Volgens mij krijgen ze gewoon het schoolgeld van mijn kind en ze doen er helemaal niets voor. Ik word niet eens meer teruggebeld! Ze hadden eerst allemaal van die mooie verhalen dat hij thuis mocht leren en dat ze dat dan zouden begeleiden. Nou vergeet het maar. Je mag er als moeder elke week om zeuren, om dat huiswerk en er gebeurt gewoon niets.

Trouwens, ik vind het helemaal niet gezond als een kind helemaal niet meer tussen andere kinderen is. En je merkt het ook aan hem. Hij durft amper nog naar buiten.

>Weet u wat? Komt u eens kijken met uw zoon. Wij doen hier allemaal creatieve dingen. Is uw zoon een beetje creatief? 

>> Oh jazeker. Hij is dol op tekenen. Ten minste, dat was hij. Nu doet hij dat ook niet meer.

> Nou misschien, als hij nou weer de deur uitgaat. Dat hij bij ons wat gezelligheid vindt en dan wel weer begint met leuke dingen maken. Dat is tenminste iets.

>> Oh mevrouw Boot, ik ben zo blij. U ziet ons volgende week!

Inleiding. Een rimpeling slechts

De veilige haven die we voor ons kind hebben ingericht wordt inmiddels bevolkt door allemaal leuke jonge mensen zoals zij, die geen plekje konden vinden in ons ‘discriminatie-vrije’ land, waar zogenaamd niemand mag worden buitengesloten en iedereen recht heeft op onderwijs.

Afgelopen jaar echter kwam de jeugd in ons kleine optrekje aan de Goudse Rijweg ineens in de verdrukking door een toeloop aan veertienjarigen. Ouders hadden over ons gelezen in de krant. Een hele troep onzichtbare kinderen bleek in Rotterdam thuis op de bank de dag door te brengen met gamen, vervelen en neerslachtig worden. Zoals mijn eigen kind dat gedaan had. Er ging een pot pindakaas per dag doorheen. Gelukkig gingen die kilo’s er ook weer af toen ik zelf bezigheid voor haar gecreëerd had.

Kinderen waar alleen ouders om treuren. Veilig verstopt onder de deken van het verzwijgen. Het vangnet van de overheid maakt alleen slachtoffers onder de kwetsbaren. Geen verantwoordelijke hoeft zich te verantwoorden. Ons kent ons, tot in de krochten van het gemeentehuis en de diep geheime overheidsorganen.

En toen werd die deken ineens opgeslagen en kwamen de kinderen tevoorschijn. Want bij Acato konden ze terecht voor wat bezigheid. Een beetje schilderen, spelletjes doen, samen koken, bakken, eten. Voorzichtig ging er weer een schoolboek open. 

Oh gruwel het roert zich. Het mens dat we buitengesloten hadden, dat machteloos verstopt zat, laat ineens weer van zich horen. En het is niet meer alleen! Ze zitten samen. Ze maken één geluid. Er dreigt gevaar voor de gesettelde orde.

En er wordt alarm geslagen. De gelederen sluiten zich. 

Het mooie initiatief dat slechts een barmhartige hand reikte aan de verdrukten wordt zachtjes gesmoord. Het is niet moeilijk. Het is een kwestie van isoleren en tijdrekken. Eindeloos tijdrekken, tot het niet meer beweegt. En alles wordt weer rustig. Het was een rimpeling slechts.

Zorgstraf

In 2014 werd mijn dochter 18 jaar en schoof ze geruisloos in de wajong-uitkering. Het meisje zal nooit haar eigen boterham kunnen verdienen. Twee jaar ervoor zette de school het ontmoedigingsproces in werking dat er toe moet leiden dat ouders moe en verdrietig hun kind vrijwillig van school halen. Ik was een vrij domme ouder. Ik verzette mij nog enige tijd tegen de verwijdering en diende klachten in. Met als enig gevolg dat mijn kind heel ongelukkig werd en ik uiteindelijk de handdoek toch in de ring moest gooien. Mijn kind is er nog steeds boos over. Andere ouders weten dat dit gebeurt en nemen de beslissing tijdig. 

Hoewel mijn kind geen officiële brief kan lezen, niet begrijpt wat een bankrekening is, geen enkel vriendinnetje heeft en geen gesprek kan voeren heb ik moeten procederen om haar in de WLZ te krijgen. De werkwijze van het Centrum van Indicatiestelling Zorg, dat verantwoordelijk is voor de toekenning van de WLZ, de levenslange zorg voor de meest kwetsbaren onder ons, is materiaal voor een tv serie in de rij van Fawlty Towers of Yes Prime Minister. Als het niet zo dieptreurig was zou  je er misschien om kunnen lachen. 

De aanvraag werd afgewezen. Zonder dat iemand haar kwam bezoeken. Ik heb om bezoek gevraagd maar de dame zei: ze is autistisch dus is er geen grondslag dus hoef ik niet op bezoek te komen. Ik behoor sinds enige tijd tot de mensen die er helemaal genoeg van hebben dat mensen met een donkere huidskleur en homo’s het alleenrecht lijken te hebben op protest tegen discriminatie. 

Ik maakte bezwaar. En ik voegde er nadrukkelijk aan toe dat ik iemand op huisbezoek wilde hebben. Er kwam een mevrouw om de zaak te beoordelen. Ze kon geen woord wisselen met ‘de zaak’ en stelde vast dat ‘de zaak’ tot de schrijnende gevallen behoorde en dat er WLZ zou worden toegekend. Geen probleem.

Drie maanden later werd de aanvraag afgewezen want er was geen grondslag want ze was autistisch.

De rapportage van 'dame huisbezoek' ging namelijk naar het bureau van de medisch adviseur en deze bepaalde dat hij haar zelf niet gezien had en dus werd het afgewezen. De dame die op huisbezoek kwam was namelijk geen arts. En de arts deed geen huisbezoeken. Die beoordeelde dossiers. Geen mensen.

Het Zorginstituut doet er dan altijd ook nog een plasje overheen: Ze hadden het al zo vaak gezegd: een dergelijk casus moet beoordeeld worden door het Leo Kannerhuis of het Ambulatorium in Leiden. 

Het Leo Kannerhuis had zo’n lange wachtlijst dat ik tot op de dag van vandaag op antwoord zit te wachten.

Aangezien er binnen zes weken tegen een beslissing geprotesteerd moet worden gingen we gedwongen naar de rechter. Drie maanden later kon mijn dochter terecht bij het Ambulatorium waar ze net als de psychiater het jaar ervoor tot de conclusie kwamen dat ze niet testbaar is maar wel heel autistisch en niet in staat om zelfstandig te wonen.

Inmiddels waren advocaten al enige tijd de degens aan het kruisen. De rechtszitting werd vastgesteld in februari van het nieuwe jaar. We waren twee jaar onderweg.  

Vlak voor de Kerst presenteerde het Ambulatorium haar rapport waarin niets nieuws te lezen viel, waarop onze tegenstander verklaarde:

‘Oke dan. Ze heeft wel recht op WLZ. Wij gaan de gerechtskosten niet betalen want we zeggen het toch bijtijds? En bovendien prikken we zelf een willekeurige datum waarop het ingaat want dat lijkt ons redelijk.’

Toen moesten we alsnog naar de rechter die zonder het CIZ op de vingers te tikken bepaalde dat het met terugwerkende kracht moest ingaan en dat ze de gerechtskosten wel moesten betalen.

Het heeft allemaal ‘slechts’ een paar duizend euro gekost. Afgezien van de salarissen die wij met z’n allen betalen aan die medewerkers van het CIZ die geacht worden voor onze kwetsbare mensen te zorgen. 

Schuldbekentenis

Vanaf vandaag ben ik misdadiger. De burgermeester van Rotterdam heeft met niet mis te verstane signalen laten blijken dat hij dat van mij verwacht. Iedereen vindt onze burgermeester een hele verstandige en wijze burgermeester dus wie ben ik om hem teleur te stellen.

Het is wel een moeilijke opgave vind ik. Tot nu toe was ik altijd een hele brave burger. Ik heb mijn oudste kinderen groot gebracht tot vriendelijke volwassenen met een diploma. Dat laatste was geen logisch gevolg van hard werk. Hoewel mijn kinderen dat altijd gedaan hebben. Hard werken bedoel ik. Maar ondanks dat waren de scholen eigenlijk nooit tevreden en hebben we, mijn man en ik, altijd voor ze moeten vechten. Er was sprake van ADHD en autisme en wat al niet meer: “Deze past niet in Het Systeem mevrouw.”

En nu hebben ze een HBO diploma! Terwijl ze eigenlijk helemaal niet in Het Systeem pastten. Ik ben zo trots! Mijn man is trots. Ze werken hard. Ze zijn vriendelijk en hulpvaardig en beleefd. Dat had Het Systeem vast nooit verwacht.

Mijn jongste is net geslaagd voor het Havo examen. Hij had gelukkig geen stoornissen volgens Het Systeem. Naast school werkte hij ook nog eens vlijtig elk weekend in een lunchroom. Iedereen die hem leert kennen complimenteert mij altijd met zijn zachtaardige vriendelijke karakter. Ook hij is hulpvaardig en hij kan het ook nog eens uitstekend vinden met zijn oudere broers. Een gezellig en hecht gezin hebben we. Wat een rijkdom!

Ik vind het daarom heel jammer dat hier verandering in moet komen. Mijn jongste zoon heeft namelijk tussen zijn veertiende en negentiende jaar drie keer een ID-kaart verloren. Eigenlijk is dat niet zo. Hij verloor op zijn veertiende zijn ID-kaart. Toen heb ik gezegd: “Die nieuwe ID kaart, die bewaar ik. Anders blijven we aan de gang.”

Het jaar erop gingen we verhuizen en heb ik de ID kaart van mijn jongste zoon zoek gemaakt in een verhuisdoos. Dat was nummer twee.

Twee maanden voor het verstrijken van de termijn die het verliezen van drie kaarten tot een halszaak maakt -namelijk vijf jaar- brak de derde ID kaart in zijn broekzak doormidden. Er moest weer een nieuwe komen. Mijn jongste zoon knipte de gebroken kaart in kleine stukjes en gooide die weg. Dat had hij niet moeten doen.

Hij is nu opgenomen in het Register paspoortsignaleringen van de Rijksoverheid en mag de komende twee jaar Europa niet verlaten. De redenen die hij opgegeven heeft voor het verlies van de ID kaarten zijn volgens de overheid niet-plausibel en: 'er bestaat een gegrond vermoeden van misbruik.'

We hebben natuurlijk bezwaar gemaakt, maar op de hoorzitting verscheen de vertegenwoordiging van de burgemeester niet eens. We zijn verdacht, punt uit.

Op de keper beschouwd wordt mijn zoon gestraft voor gehoorzaamheid aan zijn moeder. En ik ben tekort geschoten. Omdat ik natuurlijk hoop dat mijn zoon de lieve hulpvaardige jongen blijft die hij is en omdat het eigenlijk allemaal mijn schuld is,  zal ik de straf op mij nemen. Hoe moeilijk mij dat ook valt.

Ik kan klein beginnen. Vuilnis op de grond gooien bijvoorbeeld, in openbare ruimtes. Dat is een idee en dan langzaam uitbreiden naar banden lek steken. Ramen van openbare gebouwen ingooien. Ik krijg het vast onder de knie.

Maakt u zich geen zorgen Burgemeester! Ik ga aan uw verwachtingen voldoen! Zodat u straks kunt zeggen op gewichtige, donkere toon: “Deze misdadiger hadden we al lang in de peiling.”

Ik doe alles voor de wetgever; om het kloppend te maken bedoel ik. Daarvoor zijn we op de wereld tenslotte.

David tegen Goliath

Inmiddels heb ik van het ministerie bevestigd gekregen dat ook de nieuwe wet passend onderwijs -net als die vorige met de rugzakjes- niet wordt gehandhaafd. In writing.

Rotterdam heeft een plaatsingswijzer die in flagrante tegenspraak is met de wet. Ik heb mij daar als GMR lid van BOOR druk over gemaakt. De inspectie heeft er ook het nodige over geventileerd. Maar het was allemaal paarlen voor de zwijnen. De inspectie maakte duidelijk dat ze slechts adviseren en niet handhaven. Het bestuur van BOOR, die de commissie van FOKOR voorzat,  legde dit advies beleefd naast zich neer en Rotterdam heeft nu een plaatsingswijzer die expliciet onderscheid maakt tussen goedgekeurde kinderen en kneuzen.
De school van mijn jongste zoon Steven zag eindelijk de kans schoon. Wordt het in de plaatsingswijzer nog met bedekte termen een beetje verdoezeld wat de uiteindelijke bedoeling van dit gedrocht nou eigenlijk is, op het Wolfert Dalton staat het onverbloemd. Daar staat bij de aanmeldingsprocedure gewoon botweg:

Om toegelaten te kunnen worden tot de brugklas van Wolfert Dalton moet aan de volgende eisen worden voldaan:

De leerling heeft één van de volgende adviezen van de basisschool, volgens de richtlijnen voor advisering en plaatsing voor onderwijsniveau uit de Rotterdamse Plaatsingswijzer (zie www.fokor.nl):

• vwo (eventueel dubbel advies: havo-vwo)
• havo (eventueel dubbel advies: mavo-havo of vmbo tl-havo)
• vmbo-theoretische leerweg of mavo

• Er is geen LWOO- of Speciaal Onderwijs-indicatie

Voor leerlingen met een specifieke onderwijsbehoefte en/of Leerling Gebonden Financiering (LGF) geldt een afwijkende procedure. Deze staat onder de reguliere procedure op deze pagina beschreven.

Voor u en mij is het strafbaar als we de wet overtreden. Voor schoolbesturen niet. Schoolbesturen worden met onze belastingcenten betaald en in ruil daarvoor verwachten wij dat ze goed voor onze kinderen zullen zorgen. Maar, beste ouder, die zorg is volstrekt willekeurig, want schoolbesturen staan boven de wet.
Wat onze overheid betreft zijn onze kinderen vogelvrij. Zoals het ministerie het verwoord:

Helaas is er geen instantie die hier handhavend optreedt. In het geval van Rotterdam is Fokor verantwoordelijk voor de inhoud op de website en de plaatsingswijzer. FOKOR is de vereniging voor samenwerkende schoolbesturen voor (speciaal) basis- en (speciaal) voortgezet onderwijs in Rotterdam. Ik adviseer u contact met Fokor op te nemen en daar uw klacht neer leggen.

Moeder, ga jij effe de wet handhaven? De overheid heeft daar geen zin in namelijk.

Manifestatie Thuiszitters tellen, of: wie gelooft er nog in schoolbesturen?
Er zijn in Nederland in ieder geval nog moeders met geloof in de zaak.
Afgelopen week protesteerde Thuiszitters-tellen in Den Haag om de reden die in de naam besloten ligt. Een initiatief van strijdende moeders met vertrouwen in een betere toekomst voor onze kinderen. Ik heb er een enorme bewondering voor.

In Den Haag was ik van de partij. Ik had een leuke foto van Cato op een protestbord geplakt met de tekst: 'Cato 19 jaar, 3 jaar thuis, geen startkwalificatie.'
Een ieder die Cato kent weet dat zij nooit een startkwalificatie zal kunnen halen. Maar dat is nou juist de reden waarom aan haar onderwijs ontzegd wordt. Vreemd genoeg staat in geen enkel verdrag waar Nederland haar handtekening onder gezet heeft, dat gehandicapte kinderen die er niet in slagen om bijvoorbeeld rekenniveau 1F te halen geen recht zouden hebben op onderwijs. In Nederland is dat echter wel zo. Op het speciaal onderwijs in Nederland draaien de leerkrachten een programma af dat tot resultaten moet leiden. Als je kind dat programma niet kan volgen, dan is het er niet gewenst.

De manifestatie: Ik stond tot mijn grote verrassing naast dé Hoofdinspecteur Primair Onderwijs en Speciaal Onderwijs, de heer Arnold Jonk. We luisterden samen naar een kleine jongen van een jaar of 12? die op het podium een prachtig zelf geschreven gedicht voorlas aan de staatssecretaris. De heer Dekker hoorde het geduldig aan maar raakte overduidelijk niet in beroering. De heer Jonk wel. Die riep uit, tot niemand in het bijzonder: "Waarom kan dit kind niet naar school!"
Ik kon alleen maar beamen dat dat inderdaad heel raar is.

Uiteraard greep ik de gelegenheid aan om de heer Jonk te bevragen over de Rotterdams Plaatsingswijzer. De heer Jonk wist onmiddellijk waar ik het over had. "Inderdaad, de Rotterdamse Plaatsingswijzer van afgelopen jaar was in strijd met de wet. Ja, ja, de Zorgplicht wordt erin omzeild. Nee, nee, dat mag niet. Maar daar hebben we wat over gezegd!"

De Rotterdams schoolbesturen hebben vorig jaar beloofd alle adviezen en opmerkingen ter harte te  zullen nemen en dit jaar een nieuwe plaatsingswijzer te presenteren die recht doet aan de nieuwe wet passend onderwijs. Dat is inmiddels gebeurd, in concept. In de nieuwe plaatsingswijzer hebben de schoolbesturen alweer een manier gevonden om de Zorgplicht te omzeilen.

Wat ik zo bijzonder vind is dat die moeders zo strijdbaar blijven. Dat is bewonderenswaardig. Want: wie gelooft er nou nog in schoolbesturen? Wie gelooft er nog in goede wil?

16.000 keer één kind
Al jaren zwerft in de media de wetenschap rond dat er 16.000 kinderen in Nederland niet naar school gaan. Wie nauwkeuriger leest wordt onmiddellijk in verwarring gebracht. Klopt dat getal wel? Zijn het er niet veel meer? Want er blijken vele soorten 'thuiszitters' te zijn. Met of zonder vrijstelling, thuis-lerend, thuis-kniezend, thuis buitengesloten, of gewoon niet leerbaar verklaard. Het zijn er veel, daar is iedereen het over eens. Landelijk. Landelijk zijn het er veel. Per school niet. Per school zijn het er één of twee. Over een tijdsbestek van laten we zeggen vier jaar zijn het er misschien zes op een school van duizend leerlingen? Het zijn de leerlingen waarvan men zegt: "Met deze gaat het echt niet. Wij doen als school enorm ons best; kijk maar: we hebben 16 kinderen met een diagnose. Die zitten allemaal gewoon in de klas. Maar met dit kind is iets ergers aan de hand. Daar kunnen we niks mee."
"Klopt,"  zegt de inspectie, "dit is een hele goede school. 90% Geslaagden. 80% van de zorgleerlingen zijn geslaagd; kortom: een hele goede school. Met dit kind zijn ze eenvoudigweg handelingverlegen."

Dat ene kind is er één van de zestienduizend. Het zijn die eenlingen die samen de discussie bepalen die nooit opgelost gaat worden, omdat deze kinderen per school een verwaarloosbaar aantal vormen.

Ik zit in de GMR van BOOR-VO (Bestuur Openbaar Onderwijs Rotterdam) en probeer in die vergaderingen al een poosje het bestuur voor dit onderwerp te interesseren. Bijvoorbeeld: Vorig jaar maakte FOKOR een nieuwe plaatsingswijzer, vanwege! de nieuwe wet Passend Onderwijs. FOKOR 'is de vereniging voor samenwerkende schoolbesturen voor primair en voortgezet onderwijs in Rotterdam'. Niet te verwarren met het Samenwerkingsverband van Rotterdam voor voortgezet onderwijs; dat heet Koers-VO.
FOKOR dus: De plaatsingswijzer die door de Rotterdams besturen werd aangenomen was in strijd met de wet. Het belangrijkste component van de nieuwe wet: de ZORGPLICHT, was er in zorgvuldig omzeild. Ik heb er een jaar lang vruchteloos over gezeurd. Ik heb de inspectie gebeld. Die was er van op de hoogte, maar de plaatsingswijzer bleef. Er werd wel beloofd dat er dit jaar een nieuwe gemaakt zou worden.

Dit nieuwe schooljaar ben ik weer met frisse tegenzin op de barricaden geklommen. Om mij ter wille te zijn kwam bij de eerste vergadering de directeur Zorg tekst en uitleg geven. Ik had een lijstje vragen ingediend en daar kreeg ik netjes, maar karig antwoord op. De boodschap was: alles gaat geweldig. Mijn pleidooi voor de eenlingen werd niet gehoord. De zorg voor kinderen met een ontwikkelingsstoornis moet volgens het subsidiariteitsbeginsel op school worden ingericht. Daar heeft het bestuur niets mee van doen. Vreemd genoeg wordt de kwaliteit van het onderwijs aan  kinderen die gewoon in de maat lopen wel in beleidsplannen en koersdocumenten gegoten.

Dat ene kind staat alleen en blijft alleen, omdat schoolbesturen hun hoofd afwenden. Dat is veel goedkoper. En met 90% geslaagden kun je een potje breken bij de inspectie.