Deel 3. De Gemeente. 20 december 2017

Van:Sas Boot [mailto:acatorotterdam@gmail.com] 

Verzonden:woensdag 20 december 2017 11:12

Aan: 5 (vijf) gemeenteambtenaren die over onderwijs, jeugd en wmo gaan

Onderwerp:Re: Passend Onderwijs - Stichting Acato / Bloemfleur - samenwerking scholen

Goedemorgen allen,

Graag wilde ik op korte termijn iemand spreken die mij kan helpen/adviseren met het volgende;

Sinds Acato (stichting Bloemfleur) in het AD heeft gestaan krijgen we veel aanmeldingen. Dat was ook de bedoeling. We hoopten met het artikel de jongeren met autisme te bereiken die thuis zitten.

De jongeren die zich aanmelden zijn allen rond de 14/15 jaar en zitten al langere tijd thuis. Het zijn allemaal leerlingen van het VSO. Het gaat op dit moment om zo’n 5 leerlingen die kennis aan het maken zijn, maar we worden nog steeds regelmatig gebeld. De kans is groot dat we nu worden ‘gevonden’.

De leerlingen in kwestie staan ingeschreven op een VSO (kostbaar) maar zitten daar niet. Voor hun verblijf bij ons wordt een PGB aangevraagd. Bij ons wordt het onderwijs voortgezet. Dat laatste is voor de leerlingen (en hun ouders) erg fijn natuurlijk.

Wat bekostiging betreft lijkt het mij dubbel op. Ze moeten natuurlijk ingeschreven blijven op een school vanwege leerplicht maar zou het een idee zijn om een extraneus klas in te richten bij één VSO. Dan komen de fysieke plekken in de klas voor het VSO vrij voor kinderen op de wachtlijst. De bekostiging van het samenwerkingsverband voor die leerlingen in de extraneusklas kan dan lager zijn. Het is dan wel de bedoeling dat er vanuit de school een warm kontakt blijft bestaan naar ons toe en daar zou de vergoeding dan ook op gericht moeten zijn. Hierin zou een afspraak van een vast aantal uur per week kunnen worden afgesproken.

Voordeel voor ons is dat we met maar één school te maken hebben. 

Uiteraard moeten ouders hierin mee gaan.

Wij kunnen met de vergoeding PGB dagbesteding 8 dagdelen ongeveer 20-24 uur begeleiding per week geven. Wellicht is er voor het onderwijsdeel dat wij verzorgen ook een bijdrage van het samenwerkingsverband aan de orde.

Uiteraard weet ik niet wie van u hier de expertise voor heeft. 

Ik hoop op korte termijn te vernemen,

hartelijk dank vast.

met vriendelijke groet,

Sas Boot-Ton

21/12/2017

Beste mevrouw Boot,

Naar aanleiding van uw mail heb ik contact opgenomen met directeur innovatie van Koers VO en na de kerstvakantie gaan wij graag met u in gesprek over uw ideeën. Zou u in januari contact op willen nemen zodat wij een afspraak kunnen plannen? Ik hoor het graag en dank!

Met vriendelijke groet,

ambtenaar Beleidsadviseur Gemeente Rotterdam  Maatschappelijke Ontwikkeling  Afdeling Jeugd  Telefoon   Mobiel Website www.rotterdam.nl

Deel 2 Het Wijkteam. Begin december 2017

Peter, de zoon van mevrouw Jansen bezoekt sinds een paar weken de dagbesteding van Acato. Dankzij hetzelfde krantenartikel, dat zijn moeder had gelezen, heeft hij inmiddels ook klasgenoten van zijn eigen leeftijd. Allemaal thuiszitters zoals Peter. 

Moeder vertelt dat ze Peter met de dag ziet opknappen. Hij staat ’s morgens uit zichzelf op en is op tijd klaar om naar Acato te gaan. Dat alleen al is een enorme vooruitgang. Daarvoor was hij zijn bed niet uit te krijgen. De neerslachtigheid is bijna helemaal verdwenen. Hij heeft weer wat vrienden. Helemaal super.

De begeleiding van Peter bij Acato moet natuurlijk wel bekostigd worden. 

Acato is een informele dagbesteding en de begeleiding wordt bekostigd door middel van een PGB. 

Zorg, in natura dan wel door middel van een PGB, wordt geïndiceerd door een wijkteam. Iemand van het wijkteam komt bij de ouders op bezoek; het zogenaamde keukentafelgesprek.

Elke gemeente heeft andere richtlijnen voor de indicaties van PGB’s en elk wijkteam heeft andere mensen in het team met andere ideeën over de interpretatie van die –verschillende -richtlijnen, wat dan weer een variatie aan indicaties in het kwadraat oplevert. Daarnaast is de variatie aan papierwerk een uitdaging. Acato heeft kinderen uit 7 verschillende gemeenten onder haar dak die allemaal toch ongeveer onder de rook van Rotterdam wonen. Het is allemaal zuid Holland om maar iets te noemen en daar dan weer de zuidelijke helft van. De kinderen zijn allemaal uitgevallen van het speciaal onderwijs vanwege autisme en bezoeken allemaal dezelfde dagbesteding, toch is geen indicatie is gelijk. Maar afijn. Ik wil de lezer niet vermoeien. 

In het geval van een PGB moet de Budgethouder -met een hoofdletter- het budget beheren. Met dat budget mag de Budgethouder dan hulp inhuren. Dat zou dan bijvoorbeeld Acato kunnen zijn. Het aanvragen is, vanwege die variatie aan mensen en regels, een soort roulette. De budgethouder moet verklappen welke moeilijkheden er zijn en wat de hulp dan in zou moeten houden. Alleen maar zeggen dat je dagbesteding wilt bij Acato omdat die instelling passend is, is niet voldoende. Als je de verkeerde dingen zegt aan de keukentafel zou de dame of heer van het wijkteam weleens op hele andere ideeën kunnen komen.

Daarnaast moet de budgethouder ervoor zorgen dat de dagbesteding het formulier van de hulpverlener goed invult en de juiste termen gebruikt die deze bepaalde gemeente graag ziet anders loopt het daarop spaak.

Ik zou nu kunnen uitweiden over de variaties aan indicaties, de onaardige dingen die er soms gezegd worden en de wanhoop van moeder kunnen beschrijven die door de opsomming van regels van de wijkteam-dame door de bomen het bos niet meer ziet. Maar dat is voor een andere keer. Alle 14 jarigen die zich in het schooljaar van 2017-2018 aangemeld hebben bij Acato hebben uiteindelijk een PGB toegekend gekregen. En dat was toch even een mooi ding. Ik heb een aantal vriendelijke wijkteams over de vloer gehad bij Acato en toen ze ons bescheiden optrekje eenmaal hadden gezien werden die allemaal enthousiast.

Het duurde overigens gemiddeld 4 maanden eer dat de PGB’s daadwerkelijk werden uitbetaald. Gemiddeld.

Deel 1 De moeder. november 2017

> Met Sas Boot

>> Met Nora Jansen. Mag ik u wel even storen?

> Natuurlijk 

>> Oh wat fijn. Het zit namelijk zo: ik zag zojuist het artikel in de krant over Acato en ik dacht, misschien is dit iets voor mijn zoon. Mijn zoon zit namelijk al bijna twee jaar thuis.

> Lieve hemel. Hoe oud is uw zoon?

>> 14

> Oh dat is wel wat jong. Onze leerlingen zijn eigenlijk allemaal 18 plus. Wat erg dat uw zoon al zo lang thuis zit. 

>> Ja het is vreselijk. Hij doet helemaal niets meer. Hij is depressief. Hij wil niet meer leven. Ze hebben het nu over opname. 

Van de school horen we al meer dan een jaar niets meer. We hebben met leerplicht gebeld, maar die doen ook helemaal niets. Bij het samenwerkingsverband krijg je niet eens iemand aan de telefoon. We hebben de inspectie gebeld. Niemand doet iets voor ons.

> Maar staat uw zoon nog wel ingeschreven op school?

>> Ja! En dat vind ik zo schandelijk! Volgens mij krijgen ze gewoon het schoolgeld van mijn kind en ze doen er helemaal niets voor. Ik word niet eens meer teruggebeld! Ze hadden eerst allemaal van die mooie verhalen dat hij thuis mocht leren en dat ze dat dan zouden begeleiden. Nou vergeet het maar. Je mag er als moeder elke week om zeuren, om dat huiswerk en er gebeurt gewoon niets.

Trouwens, ik vind het helemaal niet gezond als een kind helemaal niet meer tussen andere kinderen is. En je merkt het ook aan hem. Hij durft amper nog naar buiten.

>Weet u wat? Komt u eens kijken met uw zoon. Wij doen hier allemaal creatieve dingen. Is uw zoon een beetje creatief? 

>> Oh jazeker. Hij is dol op tekenen. Ten minste, dat was hij. Nu doet hij dat ook niet meer.

> Nou misschien, als hij nou weer de deur uitgaat. Dat hij bij ons wat gezelligheid vindt en dan wel weer begint met leuke dingen maken. Dat is tenminste iets.

>> Oh mevrouw Boot, ik ben zo blij. U ziet ons volgende week!

Inleiding. Een rimpeling slechts

De veilige haven die we voor ons kind hebben ingericht wordt inmiddels bevolkt door allemaal leuke jonge mensen zoals zij, die geen plekje konden vinden in ons ‘discriminatie-vrije’ land, waar zogenaamd niemand mag worden buitengesloten en iedereen recht heeft op onderwijs.

Afgelopen jaar echter kwam de jeugd in ons kleine optrekje aan de Goudse Rijweg ineens in de verdrukking door een toeloop aan veertienjarigen. Ouders hadden over ons gelezen in de krant. Een hele troep onzichtbare kinderen bleek in Rotterdam thuis op de bank de dag door te brengen met gamen, vervelen en neerslachtig worden. Zoals mijn eigen kind dat gedaan had. Er ging een pot pindakaas per dag doorheen. Gelukkig gingen die kilo’s er ook weer af toen ik zelf bezigheid voor haar gecreëerd had.

Kinderen waar alleen ouders om treuren. Veilig verstopt onder de deken van het verzwijgen. Het vangnet van de overheid maakt alleen slachtoffers onder de kwetsbaren. Geen verantwoordelijke hoeft zich te verantwoorden. Ons kent ons, tot in de krochten van het gemeentehuis en de diep geheime overheidsorganen.

En toen werd die deken ineens opgeslagen en kwamen de kinderen tevoorschijn. Want bij Acato konden ze terecht voor wat bezigheid. Een beetje schilderen, spelletjes doen, samen koken, bakken, eten. Voorzichtig ging er weer een schoolboek open. 

Oh gruwel het roert zich. Het mens dat we buitengesloten hadden, dat machteloos verstopt zat, laat ineens weer van zich horen. En het is niet meer alleen! Ze zitten samen. Ze maken één geluid. Er dreigt gevaar voor de gesettelde orde.

En er wordt alarm geslagen. De gelederen sluiten zich. 

Het mooie initiatief dat slechts een barmhartige hand reikte aan de verdrukten wordt zachtjes gesmoord. Het is niet moeilijk. Het is een kwestie van isoleren en tijdrekken. Eindeloos tijdrekken, tot het niet meer beweegt. En alles wordt weer rustig. Het was een rimpeling slechts.

Zorgstraf

In 2014 werd mijn dochter 18 jaar en schoof ze geruisloos in de wajong-uitkering. Het meisje zal nooit haar eigen boterham kunnen verdienen. Twee jaar ervoor zette de school het ontmoedigingsproces in werking dat er toe moet leiden dat ouders moe en verdrietig hun kind vrijwillig van school halen. Ik was een vrij domme ouder. Ik verzette mij nog enige tijd tegen de verwijdering en diende klachten in. Met als enig gevolg dat mijn kind heel ongelukkig werd en ik uiteindelijk de handdoek toch in de ring moest gooien. Mijn kind is er nog steeds boos over. Andere ouders weten dat dit gebeurt en nemen de beslissing tijdig. 

Hoewel mijn kind geen officiële brief kan lezen, niet begrijpt wat een bankrekening is, geen enkel vriendinnetje heeft en geen gesprek kan voeren heb ik moeten procederen om haar in de WLZ te krijgen. De werkwijze van het Centrum van Indicatiestelling Zorg, dat verantwoordelijk is voor de toekenning van de WLZ, de levenslange zorg voor de meest kwetsbaren onder ons, is materiaal voor een tv serie in de rij van Fawlty Towers of Yes Prime Minister. Als het niet zo dieptreurig was zou  je er misschien om kunnen lachen. 

De aanvraag werd afgewezen. Zonder dat iemand haar kwam bezoeken. Ik heb om bezoek gevraagd maar de dame zei: ze is autistisch dus is er geen grondslag dus hoef ik niet op bezoek te komen. Ik behoor sinds enige tijd tot de mensen die er helemaal genoeg van hebben dat mensen met een donkere huidskleur en homo’s het alleenrecht lijken te hebben op protest tegen discriminatie. 

Ik maakte bezwaar. En ik voegde er nadrukkelijk aan toe dat ik iemand op huisbezoek wilde hebben. Er kwam een mevrouw om de zaak te beoordelen. Ze kon geen woord wisselen met ‘de zaak’ en stelde vast dat ‘de zaak’ tot de schrijnende gevallen behoorde en dat er WLZ zou worden toegekend. Geen probleem.

Drie maanden later werd de aanvraag afgewezen want er was geen grondslag want ze was autistisch.

De rapportage van 'dame huisbezoek' ging namelijk naar het bureau van de medisch adviseur en deze bepaalde dat hij haar zelf niet gezien had en dus werd het afgewezen. De dame die op huisbezoek kwam was namelijk geen arts. En de arts deed geen huisbezoeken. Die beoordeelde dossiers. Geen mensen.

Het Zorginstituut doet er dan altijd ook nog een plasje overheen: Ze hadden het al zo vaak gezegd: een dergelijk casus moet beoordeeld worden door het Leo Kannerhuis of het Ambulatorium in Leiden. 

Het Leo Kannerhuis had zo’n lange wachtlijst dat ik tot op de dag van vandaag op antwoord zit te wachten.

Aangezien er binnen zes weken tegen een beslissing geprotesteerd moet worden gingen we gedwongen naar de rechter. Drie maanden later kon mijn dochter terecht bij het Ambulatorium waar ze net als de psychiater het jaar ervoor tot de conclusie kwamen dat ze niet testbaar is maar wel heel autistisch en niet in staat om zelfstandig te wonen.

Inmiddels waren advocaten al enige tijd de degens aan het kruisen. De rechtszitting werd vastgesteld in februari van het nieuwe jaar. We waren twee jaar onderweg.  

Vlak voor de Kerst presenteerde het Ambulatorium haar rapport waarin niets nieuws te lezen viel, waarop onze tegenstander verklaarde:

‘Oke dan. Ze heeft wel recht op WLZ. Wij gaan de gerechtskosten niet betalen want we zeggen het toch bijtijds? En bovendien prikken we zelf een willekeurige datum waarop het ingaat want dat lijkt ons redelijk.’

Toen moesten we alsnog naar de rechter die zonder het CIZ op de vingers te tikken bepaalde dat het met terugwerkende kracht moest ingaan en dat ze de gerechtskosten wel moesten betalen.

Het heeft allemaal ‘slechts’ een paar duizend euro gekost. Afgezien van de salarissen die wij met z’n allen betalen aan die medewerkers van het CIZ die geacht worden voor onze kwetsbare mensen te zorgen. 

Schuldbekentenis

Vanaf vandaag ben ik misdadiger. De burgermeester van Rotterdam heeft met niet mis te verstane signalen laten blijken dat hij dat van mij verwacht. Iedereen vindt onze burgermeester een hele verstandige en wijze burgermeester dus wie ben ik om hem teleur te stellen.

Het is wel een moeilijke opgave vind ik. Tot nu toe was ik altijd een hele brave burger. Ik heb mijn oudste kinderen groot gebracht tot vriendelijke volwassenen met een diploma. Dat laatste was geen logisch gevolg van hard werk. Hoewel mijn kinderen dat altijd gedaan hebben. Hard werken bedoel ik. Maar ondanks dat waren de scholen eigenlijk nooit tevreden en hebben we, mijn man en ik, altijd voor ze moeten vechten. Er was sprake van ADHD en autisme en wat al niet meer: “Deze past niet in Het Systeem mevrouw.”

En nu hebben ze een HBO diploma! Terwijl ze eigenlijk helemaal niet in Het Systeem pastten. Ik ben zo trots! Mijn man is trots. Ze werken hard. Ze zijn vriendelijk en hulpvaardig en beleefd. Dat had Het Systeem vast nooit verwacht.

Mijn jongste is net geslaagd voor het Havo examen. Hij had gelukkig geen stoornissen volgens Het Systeem. Naast school werkte hij ook nog eens vlijtig elk weekend in een lunchroom. Iedereen die hem leert kennen complimenteert mij altijd met zijn zachtaardige vriendelijke karakter. Ook hij is hulpvaardig en hij kan het ook nog eens uitstekend vinden met zijn oudere broers. Een gezellig en hecht gezin hebben we. Wat een rijkdom!

Ik vind het daarom heel jammer dat hier verandering in moet komen. Mijn jongste zoon heeft namelijk tussen zijn veertiende en negentiende jaar drie keer een ID-kaart verloren. Eigenlijk is dat niet zo. Hij verloor op zijn veertiende zijn ID-kaart. Toen heb ik gezegd: “Die nieuwe ID kaart, die bewaar ik. Anders blijven we aan de gang.”

Het jaar erop gingen we verhuizen en heb ik de ID kaart van mijn jongste zoon zoek gemaakt in een verhuisdoos. Dat was nummer twee.

Twee maanden voor het verstrijken van de termijn die het verliezen van drie kaarten tot een halszaak maakt -namelijk vijf jaar- brak de derde ID kaart in zijn broekzak doormidden. Er moest weer een nieuwe komen. Mijn jongste zoon knipte de gebroken kaart in kleine stukjes en gooide die weg. Dat had hij niet moeten doen.

Hij is nu opgenomen in het Register paspoortsignaleringen van de Rijksoverheid en mag de komende twee jaar Europa niet verlaten. De redenen die hij opgegeven heeft voor het verlies van de ID kaarten zijn volgens de overheid niet-plausibel en: 'er bestaat een gegrond vermoeden van misbruik.'

We hebben natuurlijk bezwaar gemaakt, maar op de hoorzitting verscheen de vertegenwoordiging van de burgemeester niet eens. We zijn verdacht, punt uit.

Op de keper beschouwd wordt mijn zoon gestraft voor gehoorzaamheid aan zijn moeder. En ik ben tekort geschoten. Omdat ik natuurlijk hoop dat mijn zoon de lieve hulpvaardige jongen blijft die hij is en omdat het eigenlijk allemaal mijn schuld is,  zal ik de straf op mij nemen. Hoe moeilijk mij dat ook valt.

Ik kan klein beginnen. Vuilnis op de grond gooien bijvoorbeeld, in openbare ruimtes. Dat is een idee en dan langzaam uitbreiden naar banden lek steken. Ramen van openbare gebouwen ingooien. Ik krijg het vast onder de knie.

Maakt u zich geen zorgen Burgemeester! Ik ga aan uw verwachtingen voldoen! Zodat u straks kunt zeggen op gewichtige, donkere toon: “Deze misdadiger hadden we al lang in de peiling.”

Ik doe alles voor de wetgever; om het kloppend te maken bedoel ik. Daarvoor zijn we op de wereld tenslotte.

David tegen Goliath

Inmiddels heb ik van het ministerie bevestigd gekregen dat ook de nieuwe wet passend onderwijs -net als die vorige met de rugzakjes- niet wordt gehandhaafd. In writing.

Rotterdam heeft een plaatsingswijzer die in flagrante tegenspraak is met de wet. Ik heb mij daar als GMR lid van BOOR druk over gemaakt. De inspectie heeft er ook het nodige over geventileerd. Maar het was allemaal paarlen voor de zwijnen. De inspectie maakte duidelijk dat ze slechts adviseren en niet handhaven. Het bestuur van BOOR, die de commissie van FOKOR voorzat,  legde dit advies beleefd naast zich neer en Rotterdam heeft nu een plaatsingswijzer die expliciet onderscheid maakt tussen goedgekeurde kinderen en kneuzen.
De school van mijn jongste zoon Steven zag eindelijk de kans schoon. Wordt het in de plaatsingswijzer nog met bedekte termen een beetje verdoezeld wat de uiteindelijke bedoeling van dit gedrocht nou eigenlijk is, op het Wolfert Dalton staat het onverbloemd. Daar staat bij de aanmeldingsprocedure gewoon botweg:

Om toegelaten te kunnen worden tot de brugklas van Wolfert Dalton moet aan de volgende eisen worden voldaan:

De leerling heeft één van de volgende adviezen van de basisschool, volgens de richtlijnen voor advisering en plaatsing voor onderwijsniveau uit de Rotterdamse Plaatsingswijzer (zie www.fokor.nl):

• vwo (eventueel dubbel advies: havo-vwo)
• havo (eventueel dubbel advies: mavo-havo of vmbo tl-havo)
• vmbo-theoretische leerweg of mavo

• Er is geen LWOO- of Speciaal Onderwijs-indicatie

Voor leerlingen met een specifieke onderwijsbehoefte en/of Leerling Gebonden Financiering (LGF) geldt een afwijkende procedure. Deze staat onder de reguliere procedure op deze pagina beschreven.

Voor u en mij is het strafbaar als we de wet overtreden. Voor schoolbesturen niet. Schoolbesturen worden met onze belastingcenten betaald en in ruil daarvoor verwachten wij dat ze goed voor onze kinderen zullen zorgen. Maar, beste ouder, die zorg is volstrekt willekeurig, want schoolbesturen staan boven de wet.
Wat onze overheid betreft zijn onze kinderen vogelvrij. Zoals het ministerie het verwoord:

Helaas is er geen instantie die hier handhavend optreedt. In het geval van Rotterdam is Fokor verantwoordelijk voor de inhoud op de website en de plaatsingswijzer. FOKOR is de vereniging voor samenwerkende schoolbesturen voor (speciaal) basis- en (speciaal) voortgezet onderwijs in Rotterdam. Ik adviseer u contact met Fokor op te nemen en daar uw klacht neer leggen.

Moeder, ga jij effe de wet handhaven? De overheid heeft daar geen zin in namelijk.