Deel 5. Openbaar onderwijs Rotterdam, Boor. maart - april 2018

Van: Bovenschoolse directeur SO/SVO stichting Boor

Onderwerp: aanmelding nieuwe leerling

Datum: 21 maart 2018 om 11:15:05 CET

Aan: "acatorotterdam@gmail.com" <acatorotterdam@gmail.com>

Kopie: xxxx

Geachte mevrouw Boot,

Mijn naam is xxxx, bovenschoolsdirecteur SO/VSO bij stichting Boor.

Wij zijn samen met mevrouw xxxx, in cc, bezig met het zoeken naar een dagbesteding en onderwijsplek voor haar zoon Joop. Met instemming van mevrouw xxxx zoek ik contact met uw organisatie.

De voorbeelden die op uw website staan vermeld lijkt erg op de zoektocht die mevrouw xxxx ondervindt naar een juiste plek voor haar zoon. 

De vraag is daarom wat nodig is om een gesprek te hebben met uw organisatie? Ik heb een aantal dagen geleden ingesproken op jullie voicemail, zou u contact willen opnemen met mevrouw xxxx om een aanmelding van haar zoon te bespreken?

In afwachting van uw reactie verblijf ik,

mvg xxxx

Bovenschoolse directeur SO/VSO stichting Boor

Van: Bovenschoolse directeur SO/VSO stichting Boor

Onderwerp: aanmelding leerlingen Passer College

Datum: 21 maart 2018 om 15:22:56 CET

Aan: Sas Boot <acatorotterdam@gmail.com>

Kopie: 4 medewerkers van stichting Boor

Beste mevrouw Boot,

Fijn dat u snel heeft gereageerd naar mevrouw xxx. 

Ik was zojuist bij het Passer College en heb van de collega's daar vernomen dat zij soms leerlingen hebben die behoefte hebben aan het aanvullend aanbod dat u bij Acato biedt.

In het verlengde hiervan zou ik graag met u een gesprek willen aangaan over dit aanbod en of wij hierin nader zouden kunnen samenwerken. Ik verneem graag hoe u hierin staat en of u behoefte heeft aan een gesprek hierover.

De personen die in de cc staan zijn op verschillende manieren betrokken bij leerlingen die bij Acato zijn aangemeld, ik heb ze niet allemaal gesproken maar neem ze hierin graag mee. 

Uw reactie zie ik graag tegemoet,

met vriendelijke groet,

Bovenschoolse directeur SO/VSO stichting Boor

Op 19 april bezoek ik mevrouw Bovenschoolse directeur SO/VSO stichting Boor (hierna te noemen: de Directrice). Het is een prettiger gesprek dan met directeur innovatie van Koers-VO. De Directrice is duidelijk begaan met de kinderen die uitvallen van het Speciaal Onderwijs en vindt dat daar zeker iets aan gedaan zou moeten worden.

Mijn plan om een extraneusklas te worden van een school om daar de leerlingen met autisme een passend onderwijsaanbod te kunnen bieden gecombineerd met creativiteit en begeleiding, vindt ze geen gek idee.

Maar mijn persoon is wel een probleem, legt de Directrice uit. Men heeft wat tegen mij bij Boor. Het zou verstandig zijn als ik iemand anders naar voren schuif voor de gesprekken hierover.

Om dit te begrijpen verwijs ik de lezer graag naar mijn blogs over mijn tijd in de GMR van Boor waarin ik ook al –vruchteloos- streed voor de kinderen met autisme binnen het openbaar onderwijs van Rotterdam. (4 en 9 oktober 2015)

Afijn, ik geef niet gauw op, maar ik ben geen ijdeltuit. Stichting Bloemfleur heeft een driekoppig bestuur en die zijn allemaal hartstikke aardig en beleefd, verzeker ik haar.

Mevrouw de directrice belooft met het bestuur van Boor erover te praten en binnen vier weken erop terug te komen. Ze vindt het een charmant plan.

Ik ben aangenaam verrast. Ik vertel de vriendelijke directeur van die andere school erover, die directeur die zich had teruggetrokken omdat Koers-VO zo onwillig was. Ze roept gelijk dat dit misschien wel een beter plan is, want de Passercolleges, het speciaal onderwijs van Boor, zijn juist bedoeld voor leerlingen met autisme. Dat is misschien een veel betere constructie.

En bovendien, bedenk ik mij, zit Boor gezellig met Koers-Vo in één pand. Wat kan er mis gaan? 

Wat de lezer nu verder, voor de rest van het verhaal, wel moet proberen te onthouden is dat mevrouw de Directrice contact opnam met mij omdat ze thuiszitters heeft en Acato als een mogelijke oplossing daarvoor ziet.

Deel 4. Het samenwerkingsverband Koers VO. januari - april 2018

Van: Sas Boot [mailto:acatorotterdam@gmail.com]
Verzonden: woensdag 10 januari 2018 12:40
Aan: ambtenaar
CC: directeur inovatie van Koers-VO en nog een ambtenaar
Onderwerp: Re: Acato/Bloemfleur

Goedemorgen mevrouw Ambtenaar,

De beste wensen voor het nieuwe jaar.

Kunnen we al een afspraak maken?

met vriendelijke groet,

Sas Boot-Ton

Van: directeur innovatie Koers-VO

Onderwerp: RE: Acato/Bloemfleur

Datum: 10 januari 2018 om 15:37:28 CET

Aan: Sas Boot <acatorotterdam@gmail.com>

Kopie: ambtenaar

Beste Sas,

Mevrouw Ambtenaar is vanwege ziekte afwezig. De afspraak laat dus even op zich wachten.

Met vriendelijke groet,

directeur innovatie

Bureau Koers VO
www.koersvo.nl

Nou vooruit, er is iemand ziek. Ik kan wel even wachten. Als ik echter later nog eens informeer blijkt de ambtenaar in kwestie heel lang ziek te zijn. Er komt bij de gemeente niemand op het idee om dit over te nemen, maar wat ik nog vreemder vind is dat Koers-VO helemaal niet nieuwsgierig is naar de leerlingen waar ik over geschreven heb in mijn mail van 20 december.

Ik dring aan en krijg uiteindelijk eind april een afspraak met Koers-VO zonder ambtenaar. De ambtenaar die het over had genomen vond namelijk dat ik eerst een school moet regelen die ons als extraneusklas wil nemen, daarna moeten we overeenstemming met Koers-VO krijgen en daarna pas zal de gemeente aanschuiven voor de eventuele huisvesting. Ons kleine optrekje voor 18 plus leerlingen aan de Goudse Rijweg is namelijk al meer dan vol.

De school die het project een warm hart toedraagt had ik in december al gevonden. Samen gaan we op bezoek bij Koers-VO. In april pas dus. Directeur innovatie draagt tijdens het gesprek meer bezwaren aan dan mogelijkheden. In de kinderen die Acato bezoeken is hij niet geïnteresseerd. 

De vriendelijke directeur trekt zich daarop terug.

Ik vind het onbegrijpelijk. Op de website van de Onderwijsinspectie valt te lezen:

Passend onderwijs: de gevolgen voor het toezicht (Bron:www.onderwijsinspectie.nl)

Passend onderwijs is op 1 augustus 2014 van start gegaan. Sinds dat moment houden we ook toezicht op de samenwerkingsverbanden passend onderwijs: zij zorgen ervoor dat voor elke leerling een passende plek beschikbaar is, rekening houdend met de regionale context.

Is het dan niet heel vreemd dat het samenwerkingsverband van Rotterdam geen enkele interesse heeft voor de thuiszitters die uit arren moede Acato bezoeken?

Een paar maanden later legt de Gemeente ons uit dat dat kwam omdat de kinderen die bij Acato sinds november 2017 wat vertier vonden en hun schoolwerk weer probeerden op te pakken, niet als thuiszitter stonden geregistreerd. Ze waren niet bekend bij het samenwerkingsverband en trouwens ook niet bij de Task-force.

Misschien vindt de gemeente dat een plausibele verklaring maar ik niet. Als er kinderen jaren thuis zitten en je bent als samenwerkingsverband niet op de hoogte dan moet je je toch rotschrikken? 

Hoe kan dat eigenlijk? Dat die kinderen thuis zitten zonder dat het samenwerkingsverband dat weet? Dat kan alleen als school en leerplicht en inspectie met elkaar afspreken dit kind te negeren. Anders kan het niet volgens mij. Of de administratie van Nederland rammelt heel erg. Heel erg. En alleen bij bepaalde burgers… bij anderen dan weer niet. Wel vreemd.

Deel 3. De Gemeente. 20 december 2017

Van:Sas Boot [mailto:acatorotterdam@gmail.com] 

Verzonden:woensdag 20 december 2017 11:12

Aan: 5 (vijf) gemeenteambtenaren die over onderwijs, jeugd en wmo gaan

Onderwerp:Re: Passend Onderwijs - Stichting Acato / Bloemfleur - samenwerking scholen

Goedemorgen allen,

Graag wilde ik op korte termijn iemand spreken die mij kan helpen/adviseren met het volgende;

Sinds Acato (stichting Bloemfleur) in het AD heeft gestaan krijgen we veel aanmeldingen. Dat was ook de bedoeling. We hoopten met het artikel de jongeren met autisme te bereiken die thuis zitten.

De jongeren die zich aanmelden zijn allen rond de 14/15 jaar en zitten al langere tijd thuis. Het zijn allemaal leerlingen van het VSO. Het gaat op dit moment om zo’n 5 leerlingen die kennis aan het maken zijn, maar we worden nog steeds regelmatig gebeld. De kans is groot dat we nu worden ‘gevonden’.

De leerlingen in kwestie staan ingeschreven op een VSO (kostbaar) maar zitten daar niet. Voor hun verblijf bij ons wordt een PGB aangevraagd. Bij ons wordt het onderwijs voortgezet. Dat laatste is voor de leerlingen (en hun ouders) erg fijn natuurlijk.

Wat bekostiging betreft lijkt het mij dubbel op. Ze moeten natuurlijk ingeschreven blijven op een school vanwege leerplicht maar zou het een idee zijn om een extraneus klas in te richten bij één VSO. Dan komen de fysieke plekken in de klas voor het VSO vrij voor kinderen op de wachtlijst. De bekostiging van het samenwerkingsverband voor die leerlingen in de extraneusklas kan dan lager zijn. Het is dan wel de bedoeling dat er vanuit de school een warm kontakt blijft bestaan naar ons toe en daar zou de vergoeding dan ook op gericht moeten zijn. Hierin zou een afspraak van een vast aantal uur per week kunnen worden afgesproken.

Voordeel voor ons is dat we met maar één school te maken hebben. 

Uiteraard moeten ouders hierin mee gaan.

Wij kunnen met de vergoeding PGB dagbesteding 8 dagdelen ongeveer 20-24 uur begeleiding per week geven. Wellicht is er voor het onderwijsdeel dat wij verzorgen ook een bijdrage van het samenwerkingsverband aan de orde.

Uiteraard weet ik niet wie van u hier de expertise voor heeft. 

Ik hoop op korte termijn te vernemen,

hartelijk dank vast.

met vriendelijke groet,

Sas Boot-Ton

21/12/2017

Beste mevrouw Boot,

Naar aanleiding van uw mail heb ik contact opgenomen met directeur innovatie van Koers VO en na de kerstvakantie gaan wij graag met u in gesprek over uw ideeën. Zou u in januari contact op willen nemen zodat wij een afspraak kunnen plannen? Ik hoor het graag en dank!

Met vriendelijke groet,

ambtenaar Beleidsadviseur Gemeente Rotterdam  Maatschappelijke Ontwikkeling  Afdeling Jeugd  Telefoon   Mobiel Website www.rotterdam.nl

Deel 2 Het Wijkteam. Begin december 2017

Peter, de zoon van mevrouw Jansen bezoekt sinds een paar weken de dagbesteding van Acato. Dankzij hetzelfde krantenartikel, dat zijn moeder had gelezen, heeft hij inmiddels ook klasgenoten van zijn eigen leeftijd. Allemaal thuiszitters zoals Peter. 

Moeder vertelt dat ze Peter met de dag ziet opknappen. Hij staat ’s morgens uit zichzelf op en is op tijd klaar om naar Acato te gaan. Dat alleen al is een enorme vooruitgang. Daarvoor was hij zijn bed niet uit te krijgen. De neerslachtigheid is bijna helemaal verdwenen. Hij heeft weer wat vrienden. Helemaal super.

De begeleiding van Peter bij Acato moet natuurlijk wel bekostigd worden. 

Acato is een informele dagbesteding en de begeleiding wordt bekostigd door middel van een PGB. 

Zorg, in natura dan wel door middel van een PGB, wordt geïndiceerd door een wijkteam. Iemand van het wijkteam komt bij de ouders op bezoek; het zogenaamde keukentafelgesprek.

Elke gemeente heeft andere richtlijnen voor de indicaties van PGB’s en elk wijkteam heeft andere mensen in het team met andere ideeën over de interpretatie van die –verschillende -richtlijnen, wat dan weer een variatie aan indicaties in het kwadraat oplevert. Daarnaast is de variatie aan papierwerk een uitdaging. Acato heeft kinderen uit 7 verschillende gemeenten onder haar dak die allemaal toch ongeveer onder de rook van Rotterdam wonen. Het is allemaal zuid Holland om maar iets te noemen en daar dan weer de zuidelijke helft van. De kinderen zijn allemaal uitgevallen van het speciaal onderwijs vanwege autisme en bezoeken allemaal dezelfde dagbesteding, toch is geen indicatie is gelijk. Maar afijn. Ik wil de lezer niet vermoeien. 

In het geval van een PGB moet de Budgethouder -met een hoofdletter- het budget beheren. Met dat budget mag de Budgethouder dan hulp inhuren. Dat zou dan bijvoorbeeld Acato kunnen zijn. Het aanvragen is, vanwege die variatie aan mensen en regels, een soort roulette. De budgethouder moet verklappen welke moeilijkheden er zijn en wat de hulp dan in zou moeten houden. Alleen maar zeggen dat je dagbesteding wilt bij Acato omdat die instelling passend is, is niet voldoende. Als je de verkeerde dingen zegt aan de keukentafel zou de dame of heer van het wijkteam weleens op hele andere ideeën kunnen komen.

Daarnaast moet de budgethouder ervoor zorgen dat de dagbesteding het formulier van de hulpverlener goed invult en de juiste termen gebruikt die deze bepaalde gemeente graag ziet anders loopt het daarop spaak.

Ik zou nu kunnen uitweiden over de variaties aan indicaties, de onaardige dingen die er soms gezegd worden en de wanhoop van moeder kunnen beschrijven die door de opsomming van regels van de wijkteam-dame door de bomen het bos niet meer ziet. Maar dat is voor een andere keer. Alle 14 jarigen die zich in het schooljaar van 2017-2018 aangemeld hebben bij Acato hebben uiteindelijk een PGB toegekend gekregen. En dat was toch even een mooi ding. Ik heb een aantal vriendelijke wijkteams over de vloer gehad bij Acato en toen ze ons bescheiden optrekje eenmaal hadden gezien werden die allemaal enthousiast.

Het duurde overigens gemiddeld 4 maanden eer dat de PGB’s daadwerkelijk werden uitbetaald. Gemiddeld.

Deel 1 De moeder. november 2017

> Met Sas Boot

>> Met Nora Jansen. Mag ik u wel even storen?

> Natuurlijk 

>> Oh wat fijn. Het zit namelijk zo: ik zag zojuist het artikel in de krant over Acato en ik dacht, misschien is dit iets voor mijn zoon. Mijn zoon zit namelijk al bijna twee jaar thuis.

> Lieve hemel. Hoe oud is uw zoon?

>> 14

> Oh dat is wel wat jong. Onze leerlingen zijn eigenlijk allemaal 18 plus. Wat erg dat uw zoon al zo lang thuis zit. 

>> Ja het is vreselijk. Hij doet helemaal niets meer. Hij is depressief. Hij wil niet meer leven. Ze hebben het nu over opname. 

Van de school horen we al meer dan een jaar niets meer. We hebben met leerplicht gebeld, maar die doen ook helemaal niets. Bij het samenwerkingsverband krijg je niet eens iemand aan de telefoon. We hebben de inspectie gebeld. Niemand doet iets voor ons.

> Maar staat uw zoon nog wel ingeschreven op school?

>> Ja! En dat vind ik zo schandelijk! Volgens mij krijgen ze gewoon het schoolgeld van mijn kind en ze doen er helemaal niets voor. Ik word niet eens meer teruggebeld! Ze hadden eerst allemaal van die mooie verhalen dat hij thuis mocht leren en dat ze dat dan zouden begeleiden. Nou vergeet het maar. Je mag er als moeder elke week om zeuren, om dat huiswerk en er gebeurt gewoon niets.

Trouwens, ik vind het helemaal niet gezond als een kind helemaal niet meer tussen andere kinderen is. En je merkt het ook aan hem. Hij durft amper nog naar buiten.

>Weet u wat? Komt u eens kijken met uw zoon. Wij doen hier allemaal creatieve dingen. Is uw zoon een beetje creatief? 

>> Oh jazeker. Hij is dol op tekenen. Ten minste, dat was hij. Nu doet hij dat ook niet meer.

> Nou misschien, als hij nou weer de deur uitgaat. Dat hij bij ons wat gezelligheid vindt en dan wel weer begint met leuke dingen maken. Dat is tenminste iets.

>> Oh mevrouw Boot, ik ben zo blij. U ziet ons volgende week!

Inleiding. Een rimpeling slechts

De veilige haven die we voor ons kind hebben ingericht wordt inmiddels bevolkt door allemaal leuke jonge mensen zoals zij, die geen plekje konden vinden in ons ‘discriminatie-vrije’ land, waar zogenaamd niemand mag worden buitengesloten en iedereen recht heeft op onderwijs.

Afgelopen jaar echter kwam de jeugd in ons kleine optrekje aan de Goudse Rijweg ineens in de verdrukking door een toeloop aan veertienjarigen. Ouders hadden over ons gelezen in de krant. Een hele troep onzichtbare kinderen bleek in Rotterdam thuis op de bank de dag door te brengen met gamen, vervelen en neerslachtig worden. Zoals mijn eigen kind dat gedaan had. Er ging een pot pindakaas per dag doorheen. Gelukkig gingen die kilo’s er ook weer af toen ik zelf bezigheid voor haar gecreëerd had.

Kinderen waar alleen ouders om treuren. Veilig verstopt onder de deken van het verzwijgen. Het vangnet van de overheid maakt alleen slachtoffers onder de kwetsbaren. Geen verantwoordelijke hoeft zich te verantwoorden. Ons kent ons, tot in de krochten van het gemeentehuis en de diep geheime overheidsorganen.

En toen werd die deken ineens opgeslagen en kwamen de kinderen tevoorschijn. Want bij Acato konden ze terecht voor wat bezigheid. Een beetje schilderen, spelletjes doen, samen koken, bakken, eten. Voorzichtig ging er weer een schoolboek open. 

Oh gruwel het roert zich. Het mens dat we buitengesloten hadden, dat machteloos verstopt zat, laat ineens weer van zich horen. En het is niet meer alleen! Ze zitten samen. Ze maken één geluid. Er dreigt gevaar voor de gesettelde orde.

En er wordt alarm geslagen. De gelederen sluiten zich. 

Het mooie initiatief dat slechts een barmhartige hand reikte aan de verdrukten wordt zachtjes gesmoord. Het is niet moeilijk. Het is een kwestie van isoleren en tijdrekken. Eindeloos tijdrekken, tot het niet meer beweegt. En alles wordt weer rustig. Het was een rimpeling slechts.

Zorgstraf

In 2014 werd mijn dochter 18 jaar en schoof ze geruisloos in de wajong-uitkering. Het meisje zal nooit haar eigen boterham kunnen verdienen. Twee jaar ervoor zette de school het ontmoedigingsproces in werking dat er toe moet leiden dat ouders moe en verdrietig hun kind vrijwillig van school halen. Ik was een vrij domme ouder. Ik verzette mij nog enige tijd tegen de verwijdering en diende klachten in. Met als enig gevolg dat mijn kind heel ongelukkig werd en ik uiteindelijk de handdoek toch in de ring moest gooien. Mijn kind is er nog steeds boos over. Andere ouders weten dat dit gebeurt en nemen de beslissing tijdig. 

Hoewel mijn kind geen officiële brief kan lezen, niet begrijpt wat een bankrekening is, geen enkel vriendinnetje heeft en geen gesprek kan voeren heb ik moeten procederen om haar in de WLZ te krijgen. De werkwijze van het Centrum van Indicatiestelling Zorg, dat verantwoordelijk is voor de toekenning van de WLZ, de levenslange zorg voor de meest kwetsbaren onder ons, is materiaal voor een tv serie in de rij van Fawlty Towers of Yes Prime Minister. Als het niet zo dieptreurig was zou  je er misschien om kunnen lachen. 

De aanvraag werd afgewezen. Zonder dat iemand haar kwam bezoeken. Ik heb om bezoek gevraagd maar de dame zei: ze is autistisch dus is er geen grondslag dus hoef ik niet op bezoek te komen. Ik behoor sinds enige tijd tot de mensen die er helemaal genoeg van hebben dat mensen met een donkere huidskleur en homo’s het alleenrecht lijken te hebben op protest tegen discriminatie. 

Ik maakte bezwaar. En ik voegde er nadrukkelijk aan toe dat ik iemand op huisbezoek wilde hebben. Er kwam een mevrouw om de zaak te beoordelen. Ze kon geen woord wisselen met ‘de zaak’ en stelde vast dat ‘de zaak’ tot de schrijnende gevallen behoorde en dat er WLZ zou worden toegekend. Geen probleem.

Drie maanden later werd de aanvraag afgewezen want er was geen grondslag want ze was autistisch.

De rapportage van 'dame huisbezoek' ging namelijk naar het bureau van de medisch adviseur en deze bepaalde dat hij haar zelf niet gezien had en dus werd het afgewezen. De dame die op huisbezoek kwam was namelijk geen arts. En de arts deed geen huisbezoeken. Die beoordeelde dossiers. Geen mensen.

Het Zorginstituut doet er dan altijd ook nog een plasje overheen: Ze hadden het al zo vaak gezegd: een dergelijk casus moet beoordeeld worden door het Leo Kannerhuis of het Ambulatorium in Leiden. 

Het Leo Kannerhuis had zo’n lange wachtlijst dat ik tot op de dag van vandaag op antwoord zit te wachten.

Aangezien er binnen zes weken tegen een beslissing geprotesteerd moet worden gingen we gedwongen naar de rechter. Drie maanden later kon mijn dochter terecht bij het Ambulatorium waar ze net als de psychiater het jaar ervoor tot de conclusie kwamen dat ze niet testbaar is maar wel heel autistisch en niet in staat om zelfstandig te wonen.

Inmiddels waren advocaten al enige tijd de degens aan het kruisen. De rechtszitting werd vastgesteld in februari van het nieuwe jaar. We waren twee jaar onderweg.  

Vlak voor de Kerst presenteerde het Ambulatorium haar rapport waarin niets nieuws te lezen viel, waarop onze tegenstander verklaarde:

‘Oke dan. Ze heeft wel recht op WLZ. Wij gaan de gerechtskosten niet betalen want we zeggen het toch bijtijds? En bovendien prikken we zelf een willekeurige datum waarop het ingaat want dat lijkt ons redelijk.’

Toen moesten we alsnog naar de rechter die zonder het CIZ op de vingers te tikken bepaalde dat het met terugwerkende kracht moest ingaan en dat ze de gerechtskosten wel moesten betalen.

Het heeft allemaal ‘slechts’ een paar duizend euro gekost. Afgezien van de salarissen die wij met z’n allen betalen aan die medewerkers van het CIZ die geacht worden voor onze kwetsbare mensen te zorgen.